Among the Giants: Drie dagen in de Franse Alpen
Foto's & tekst: Brazo de Hierro
(Instagram: @brazodehierro)
De Franse Alpen herbergen enkele van de beroemdste beklimmingen in de wielersport, diep verankerd in de folklore van de sport. De kans krijgen om dezelfde haarspeldbochten en steile stukken te ervaren die begrippen zijn geworden, staat op vrijwel elke wielrenner zijn bucketlist.
De jaarlijkse Raw Magazine's Among The Giants-reis (Instagram: @rideamongthegiants) ging naar Montgenèvre, een klein dorpje precies op de grens van Italië en diep in de schaduw van enkele van de grootste cols. De naam van de reis zegt alles: Among The Giants. Onze vrienden David en Aleix van Velodrom CC in Barcelona sloten zich bij Raw Magazine aan voor drie dagen hooggebergtefietsen. David vertelt het verhaal.
Dag 1: Galibier + Granon
https://www.strava.com/activities/7764336944
De wekker gaat af om 7:30 uur. Een lange en zware dag op kantoor staat ons te wachten. De eerste twijfels ontstaan pas wanneer we het raam openen en een bewolkt en koud landschap aantreffen. De buitentemperatuur is 7 °C/45 °F, maar 's middags was de voorspelling tot 25 °C/77 °F. Een radicale temperatuurwisseling in de loop van de dag. Het is allesbehalve eenvoudig om de juiste kledingcombinatie voor de dag te kiezen.
Rit Stats:
120 kilometer / 75 mijl
3.000 meter / 9.842 voet stijging
5:02 rijdende tijd / 7:48 totale rijtijd
Om 9:30 uur 's ochtends vertrokken we in de richting van de Galibier. Vanaf het begin hadden we een lange en snelle afdaling die ons naar Briançon zou brengen. We reden samen als een compacte groep tot aan het begin van de pas, waar elke renner vervolgens in zijn eigen tempo kon klimmen.
Zoals te zien in het etappeprofiel, zullen we vanuit Briançon geen rustgedeelten hebben totdat we de top van de Galibier bereiken.
De weg is in perfecte staat, waardoor we in een goed tempo en in een compacte groep kunnen rijden tot aan de eerste uitdaging van de dag.
Op KM 27 begint het serieus te worden, de groep valt uiteen. De eerste hellingen van de Col de Lautaret beginnen de kaarten te onthullen.
De Col de Lautaret is geen heel moeilijke beklimming. Het is 12 km met een gemiddeld stijgingspercentage van 4,5%, maar we moeten rekening houden met de hoogte waarop we ons bevinden, en bijgevolg het zuurstoftekort.
Na een korte hergroepering bovenaan de Lautaret slaan we linksaf, en omhoog kijkend zien we de eerste grote berg van de dag. Ik durf te zeggen dat bijna alle wielrenners van de Galibier hebben gehoord, en van alle "veldslagen" die op deze grote reus zijn uitgevochten, maar we beseffen de enorme omvang ervan pas wanneer hij recht voor ons staat.
De Col de Galibier is een pas van 8,6 km met een gemiddeld stijgingspercentage van 6,5%. Dit stijgingspercentage is niet erg moeilijk, waardoor we de beklimming in een goed tempo en met een goed gevoel kunnen genieten. Het is een perfecte dag, de lucht is volkomen helder en het uitzicht is adembenemend. In deze reusachtige bergen besef je hoe klein we zijn. Het is spectaculair.
Zodra de hele groep de top heeft beklommen en nieuwe krachten heeft verzameld, beginnen we aan een lange afdaling langs dezelfde weg die we eerder hebben beklommen.
De RAW-jongens hebben een mooie verrassing voor ons in petto: de achilleshiel van Tadej Pogacar in de laatste Tour de France. De Col de Granon.
De eerste hellingen zetten ons meteen op onze plaats. Met 10 km op een superconstant stijgingspercentage van 10% is het mogelijk een van de meest veeleisende passen die ik ooit heb gereden. Er is helemaal geen rust, en de weg naar de top is smal. Het goede nieuws is dat naarmate je verder gaat en hoogte wint, de uitzichten steeds spectaculairder worden.
Granon is een doodlopende pas, dus je gaat omhoog en omlaag over dezelfde weg. Het is een beklimming die zonder moeilijkheden kan worden afgedaald, waardoor we van het landschap kunnen genieten.
Dag 2: Izoard
https://www.strava.com/activities/7769581840
Net als de dag ervoor brak de ochtend koud aan, maar niets dat een goede koffie niet kon oplossen.
We hadden een lange dag voor ons met de Izoard als hoofdgerecht.
Om 9:30 uur 's ochtends namen we de richting van Briançon, het is in deze stad waar de Izoard-pas begint. Een pas van 19 km met een gemiddeld stijgingspercentage van 6%.
Rit Stats:
124 kilometer / 77 mijl
2.834 meter / 9.298 voet stijging
4:46 rijdende tijd / 6:27 totale rijtijd
De eerste hellingen van de Izoard dwingen ons onze warme kleding uit te trekken. Het is geen bijzonder steile beklimming, maar 19 km is altijd lang.
Het landschap verandert naarmate we hoogte winnen. Aan het begin van de pas vinden we een open weg, typerend voor een bergpas. Naarmate we vorderen, vernauwt het landschap wanneer we een typisch Alpijnse bos betreden.
In de laatste 4 km, samenvallend met de zwaarste hellingen, opent de pas zich volledig en biedt ons een prachtig uitzicht op de Franse Alpen.
Bovenaan de pas hergroeperen we ons om samen aan de lange afdaling naar Mont-Dauphin te beginnen.
De rest van de dag brengen we door op de kleine wegen van het dal die ons terugbrengen naar Briançon.
Dag 3: colle delle finestre
https://www.strava.com/activities/7774891963
De koningsetappe, met een duidelijke protagonist: de mythische pas Colle de la Finestre.
Op la Finestre hebben we epische veldslagen meegemaakt in de Giro d'Italia. Het was op deze plek waar Chris Froome de wedstrijd deed ontploffen en de eindzege in deze grote ronde won.
In Susa begint de pas. De eerste hellingen van de pas zijn een goede voorproef van wat er nog komen gaat.
Rit Stats:
138 kilometer / 86 mijl
3.360 meter / 11.024 voet stijging
6:09 rijdende tijd / 7:25 totale rijtijd
De Colle delle Finestre is een 9 km lange asfaltpas plus nog eens 9 km grindweg, met nauwelijks rustpunten en een gemiddeld stijgingspercentage van 9,3%.
Het is mogelijk een van de zwaarste passen die we ooit hebben gedaan, niet alleen vanwege de afstand en het stijgingspercentage, maar ook vanwege de extra moeilijkheid van de laatste 9 km op grind.
De eerste helft van de beklimming loopt over een smalle, ruwe asfaltweg waarop nauwelijks twee auto's naast elkaar kunnen rijden. De minuten tikken voorbij, maar de kilometers zijn moeilijk te overbruggen. Als we over de rand van de weg kijken, kunnen we zien dat we binnen slechts een paar kilometer al een merkbare hoogte hebben gewonnen.
Halverwege de pas begint het feest. Een lang stuk grindweg dat meestal in goede staat is, maar vanwege de tijd van het jaar waarin we ons bevinden, is het al behoorlijk aangetast. Voor de meer technische rijders is het beheersen van het gedeelte oké. Voor degenen die technisch minder vaardig zijn, bleken de haarspeldbochten echter lastig.
Bovenaan kunnen we genieten van een volledig open landschap aan beide zijden van de pas. Vanaf dit punt beginnen we aan een lange afdaling om de Sestriere-pas te trotseren, een typische skihellingweg waarvan de voornaamste moeilijkheid de afstand is.
De fiets
Frameset: ENVE Melee
Wielen: SES 3.4
Banden: SES Tire, 27c
Groepset: Shimano Dura-Ace Di2 (52-36, 11-30)
Zadel: Fizik 3D
"De ENVE Melee bleek zo goed als perfect. Hij was snel en wendbaar in de beklimmingen met precies de juiste mate van stijfheid. Op de technische afdalingen is de fiets solide en neemt hij elke bocht perfect. Het SES 3.4 wielprofiel geeft je snelheid zonder in te boeten tijdens zijwind."
Na drie dagen fietsen met een geweldige groep mensen konden we genieten van een laatste, welverdiende BBQ onder begeleiding van een paar biertjes en goede muziek.
Dank aan ATG, RAW Cycling en ENVE voor het bieden van de mogelijkheid om dit evenement te beleven.
