Maak kennis met de DH-wereldkampioen, Asa Vermette
Wereldkampioen downhill, nationaal kampioen downhill en nationaal kampioen enduro. Asa Vermette is pas 17 jaar oud, maar heeft al bereikt wat veel rijders hopen te doen gedurende hun hele carrière. Wie is Asa, en hoe is hij terechtgekomen waar hij nu is?
"Het drong pas echt tot me door toen iemand zei: 'Gefeliciteerd, je bent de beste ter wereld in wat je het liefst doet.'"
We ontmoetten Asa voor het eerst bij een lokale endurorace in McCall, Idaho, in 2021. We hadden een prijs ingesteld: een wielstel voor de snelste niet-pro op een van de vier etappes. Asa koos ervoor om van de pro/open categorie terug te stappen naar de sportklasse voor een kans om de wielen te winnen. De organisatoren merkten op dat Asa, ondanks dat hij pas 13 was, waarschijnlijk zou winnen en de snelste tijd van de dag zou neerzetten. En winnen deed hij. Het ontvangen van de wielen markeerde het begin van een sponsorprogramma dat tot op heden voortduurt in de teamsponsor van Frameworks Racing.
We hielden een trainingskamp met het Frameworks-team aan het begin van het seizoen, waarbij we Asa's enthousiasme voor het rijden ervaarden. Het is bijna onmogelijk om hem van zijn fiets te krijgen. Frameworks-teameigenaar Neko Mullaly moest hem recht in de ogen kijken en hem zeggen niet te overdrijven op zijn rustdag: "Maximaal zes ronden vandaag, en alleen op flow trails."
We wilden het volledige verhaal over Asa te weten komen, dus we spraken met hem over zijn achtergrond en hoe zijn eerste jaar als Elite Wereldbeker-rijder is verlopen. Tot nu toe heeft hij drie Wereldbekers etappes gewonnen, het Wereldkampioenschap en staat hij momenteel tweede in het algemeen klassement.
Waar ben je opgegroeid? Wat deed je als kind?
Ik ben opgegroeid in Durango, Colorado. Het is een klein stadje, maar wel een echte fietserstad. Bijna elke auto die je passeert heeft een fietsenrek. Niemand blijft binnen; het is het hele jaar door een plek voor buiten zijn. Het is een supercoole plek om op te groeien.
Ik begon rond mijn vierde moto te rijden met mijn vader. We reden lokaal en gingen dan naar een van mijn favoriete plekken, Aztec, New Mexico. We begonnen met wat baanrijden en reden daarna de trails in het achterland.
Ik begon rond mijn 5e met voetballen, maar verveelde me er vrij snel mee. Moto's, en daarna fietsen toen ik ongeveer 7 was, was veel leuker. Ik hield ook van skiën. Mijn favoriete winterroutine was 's ochtends skiën en 's middags moto's rijden. Purgatory, onze lokale berg, heeft geweldig ski- en fietsaanbod, dus we kunnen het hele jaar door gaan.
Hoe ben je in het racen gerold? Wanneer besefte je dat je behoorlijk snel kon gaan?
Ik begon rond mijn 7e te mountainbiken en vond het geweldig. Op mijn 14e schreef ik me in voor een lokale race bij Purgatory. Het ging vrij goed, dus we zochten naar meer races en vonden het Nationaal Kampioenschap. Ik won de eerste keer dat ik meedeed, dus ik dacht dat ik maar door moest gaan, ha. Daarna begonnen we de Trail Party-races door het Westen te doen. Ik geloof dat we jullie daar hebben ontmoet; het was mijn 5e of 6e race.
Ik denk dat het eerste moment waarop ik besefte dat ik snel kon gaan bij dat eerste Nationaal Kampioenschap was. Ik reed op een endurofiets en iedereen reed op een DH-fiets. Ik brak mijn ketting tijdens mijn run, maar reed gewoon door naar de finish. Ik was verrast te winnen en was echt blij.
"Ik was op zoek naar meer races en hoorde over het Nationaal Kampioenschap. Dus op mijn 14e schreef ik me in. Ik won de eerste keer dat ik meedeed, dus ik dacht dat ik maar door moest gaan, ha."
Hoe was het om de deal te tekenen om bij een echt Wereldbeker downhillteam te komen?
Dit jaar lid worden van Frameworks was geweldig. Ik had een paar andere aanbiedingen van grotere merken, maar ik was bang dat ik zou verdwijnen in een groot team. Alle jongens in ons team zijn vrienden en we hangen gewoon samen. In een groot team heb je misschien niet zo'n hechte band met iedereen. Ons team voelt als een groep vrienden die samen alle races afreist in plaats van een professioneel team.
Het is geweldig dat ik niet meer aan mijn eigen fietsen hoef te werken. Ik kan ze aan de monteurs overdragen en ontspannen in de pits terwijl zij alles klaarmaken. Als ik iets breek, hebben we een lade met acht reserveonderdelen om het onmiddellijk te vervangen. Dat is zeker niet zoals het is als je een privé junior in de VS bent.
Nu nader je het einde van je eerste jaar op het Wereldbeker-circuit. Hoe vergelijkt dit jaar zich met je eerdere race-ervaringen?
Het is geweldig geweest. Ik heb altijd de races gevolgd, dus er zelf in rijden is onwerkelijk geweest. Ik kende de parcoursen van het kijken naar GoPro-video's van de toprijders, dus op de fiets stappen op elk ervan voelde heel natuurlijk. Toen we een parcourswandeling deden bij Fort William, namen veel rijders de tijd om vertrouwd te raken met het parcours. Maar toen ik erop stapte, wist ik al waar alle stenen waren van de video's. Ze zelf rijden en dit jaar een paar races winnen is geweldig geweest.
Wat was de grootste uitdaging bij het stappen naar dit niveau?
Voor de Wereldbeker hoefde ik mezelf niet zo hard te pushen om goed te presteren in kleinere races. Mijn eerste Wereldbekerraces verliepen perfect, maar bij mijn derde race deed ik te veel ronden in de training en was ik moe. Daarna was ik ziek de avond voor de finale en was uitgeput voor mijn racerun. Hetzelfde gebeurde in Loudenvielle. Ik werd ziek en lag de hele nacht over te geven. Ik gaf alles, maar was er fysiek niet volledig bij. Op dit niveau moet ik beter voorbereid zijn en mijn energie beter beheren. Daar focus ik me op voor volgend jaar.
Reizen is ook zwaar. Als Amerikanen is het moeilijk om precies te plannen wanneer je tussen de races in Europa blijft en wanneer je naar huis terugkeert. Europa rondtoeren terwijl je racet is geweldig, maar lange vluchten naast hoestende medepassagiers is stressvol, zeker als ik gezond moet blijven voor de races. Al met al is het een nieuwe ervaring, en het is geweldig geweest.
Hoe gaan je ouders om met het feit dat je als tiener op het grote podium staat?
[Van Asa's vader, Josh]
Het is geweldig geweest. We hebben er door de jaren heen over gesproken, en nu gebeurt het eindelijk. Het is zo gaaf om hem op dit niveau te zien.
Als kind hield hij gewoon zo veel van rijden. In het begin volgde hij mij, maar daarna probeerde ik hem bij te houden. Hij deed 20 ronden per dag voor de races om zich voor te bereiden. Ik herinner me dat we acht of negen ronden van het parcours bij Winter Park deden, en ik moest erop aandringen om nog een ander pad te rijden om niet gek te worden, ha.
Asa, je won het Wereldkampioenschap. Hoe voelt het om de regenboogstrepen te dragen?
Het was altijd de droom. Ik stelde me steeds voor op het podium te staan en het trui aan te trekken. Het werkelijk doen was ongelooflijk.
Fox maakte een tenue met de strepen voor mij, en het was onwerkelijk om deel uit te maken van die club. Het dragen ervan is supercool. Het drong pas echt tot me door toen iemand zei: "Gefeliciteerd, je bent de beste ter wereld in wat je het liefst doet."
Favoriete race van het jaar?
Het was zeker het Wereldkampioenschap. Niet alleen omdat ik won, maar ook omdat de baanomstandigheden perfect voor me waren: maanstof. Het voelde net als thuis in Colorado, dus ik had het gevoel dat ik het even agressief kon rijden als gewoonlijk.
Een goede tweede was de eerste Wereldbeker in Fort William. Ik had last van een heupblessure en had wekenlang niet op mijn fiets gereden voor de parcourswandeling. Even trainen en dan de race winnen was ongelooflijk. Mijn moeder was er, en het vieren met haar was geweldig. Ze heeft het grootste deel van het jaar als reisverpleegkundige gewerkt en kon daardoor niet alle races bijwonen, dus haar aanwezigheid was fantastisch.
Wat denk je dat de UCI zou moeten veranderen of verbeteren?
Als junior lijkt het soms alsof de UCI meer aandacht besteedt aan de eliterijders dan aan ons. Bij Les Gets zou het regenachtig zijn en ze annuleerden onze race met heel weinig waarschuwing. In plaats daarvan hielden ze de eliterace.
Bovendien krijgen elites vaak betere pitplaatsen, vlak naast de stoeltjeslift. Bij het Wereldkampioenschap slaagden we erin onze 3x3 meter tent in de Fox-tent bij de stoeltjeslift te wringen, in plaats van 5 kilometer verderop bij anderen geplaatst te worden. Ik won, en Angel [Suarez] werd 7e. We denken dat het het beste resultaat ooit was dat vanuit zo'n kleine tent is behaald!
Hoe gaat de ontwikkeling van de fiets? Hoe betrokken ben je daarbij?
Deel uitmaken van het Frameworks-team, waar we onze eigen fietsen bouwen, is fantastisch geweest. Als ik bij een groot fabrikantteam zou zijn, denk ik niet dat ik als junior de kans zou hebben om grote veranderingen aan de fiets door te voeren.
We hebben eerder in het jaar veel tijd besteed aan de ontwikkeling van het frame bij Rock Creek. We hebben verschillende frames, schokdempers en andere componenten getest. Neko is uiterst deskundig, en ik heb echt van hem geleerd hoe ik verschillen in afstelling kan opmerken. Het kunnen aanpassen van de fiets aan mijn rijstijl is een groot pluspunt van dit team. Op een bepaald moment wilde Angel een ander gevoel, dus pakte Neko een frame, boorde er een gat in voor een nieuw schokdemperpunt en gaf het hem. Het was precies wat hij wilde. Het is geweldig om zo snel te kunnen prototypen!
Moeilijkste moment van het jaar?
Crashen tijdens mijn racerun in Leogang. Na de crash stopte ik omdat ik dacht een rode vlag van een baancommissaris te zien. Het bleek er geen te zijn, dus ik verspilde veel tijd voor niets. Het was wel een waardevolle leerervaring. Het is goed om deze lessen vroeg te leren in mijn eerste jaar.
Eerlijk gezegd, behalve dat, schiet er niets anders in me op. Ik rijd gewoon op mijn fiets in verschillende landen als baan. Mensen vragen: "Hoe ben je altijd zo enthousiast?" en ik antwoord: "Ik rijd op mijn fiets in Frankrijk; dit is te gek!"
Favoriete Europees eten tot nu toe?
In Val di Sole was de pizza ongelooflijk. Neko maakte me ook kennis met de dun gesneden hammen en prosciutto die ze daar hebben. Het is een van de beste vleeswaren die ik ooit heb gehad.
Wat mis je het meest van thuis als je weg bent?
Ik mis de zon, want het is de hele zomer zo regenachtig geweest in Europa. Ik mis ook mijn hond.
Ik mis mijn ouders ook, al is mijn vader gelukkig bij bijna alle races aanwezig geweest en heeft hij vrijwel de hele tijd met ons meegereisd. Er was een onderbreking van drie weken toen hij naar huis terugging, maar verder is hij de rest van het seizoen bij ons geweest.
Plannen voor volgend jaar en daarna?
Dit jaar heb ik me vaak bezeerd. Ik heb dingen verkeerd gedaan door risicovolle moves te proberen, zoals het nemen van een coole gap of een leuke lijn die me eigenlijk niet sneller maakte. Ik ga deze ervaring meenemen en volgend jaar nog beter proberen te doen.
Deze winter ga ik flink trainen in de sportschool!
