(HER)SAMENSTELLEN VAN EEN MEESTERWERK

Wanneer Ben Shewry zich op een project stort, verdiept hij zich er zo diep in dat ademhalen er vaak bij inschiet. Of hij nu duikt naar abalone in zijn documentaire Kobe and the Sea, nieuwe menugerechten test in zijn Melbourne restaurant Attica, of een aflevering van Chef's Table siert, Shewry's streven naar perfectie is aanwezig in elk aspect van zijn leven. Het is de reden waarom deze geboren Nieuw-Zeelander aan het hoofd staat van een restaurant dat sinds 2010 consequent wordt gerangschikt als een van de vijftig beste restaurants ter wereld, en het verklaart ook waarom een voorheen verwaarloosd Colnago C59-frame, zorgvuldig samengesteld met een beperkt budget en gebruikte onderdelen, nu de aandacht trekt op een stuk Australische weg dat vergeleken wordt met de wielersversie van Rodeo Drive.

MOTIEF

Het is een dinsdagochtend in Melbourne en Ben is net thuisgekomen van de sportschool en bereidt zich voor op een drukke week in zijn restaurant Attica. Binnen enkele minuten is het duidelijk dat Shewry's passie voor fietsen zijn toewijding aan het vinden van culinaire ingrediënten benadert. "Het concept voor de fiets was om iets extreem hoogwaardig te bouwen, maar te laten zien dat het met een kleiner budget gedaan kon worden en dat het zonder compromissen gedaan kon worden." Als levenslang fietser had Ben kilometers opgebouwd op zijn Colnago C60, maar vond het frame iets te stijf voor zijn rijstijl en na het doorspitten van recensies en berichtenborden ontdekte hij dat de rijervaring die hij zocht meer in lijn lag met de vorige C59-iteratie van de fiets. Na wat internetspeurwerk vond hij een gebruikt Colnago C59-frame dat op Ebay te koop stond. "Het was echt versleten… de verf was gewoon kapot zoals ik nog nooit gezien had," herinnert Ben zich. Een gok nemend en erop gokend dat de schade alleen cosmetisch was, kruiste hij zijn vingers en plaatste het winnende bod.

INSPIRATIE

Het werk stond al snel elk restauratieproject in de weg, zoals de neiging is wanneer je een van de meest gevraagde chefs in de branche bent. Maar een kans om zijn passieproject te voltooien diende zich uiteindelijk aan in de vorm van 's werelds langste lockdown. Gedurende 262 dagen was Melbourne gesloten, restaurants dicht, en bewoners werden gedwongen binnen een straal van vijf kilometer van hun huis te blijven. "Ik ben mijn hele leven in en uit het fietsen gestapt; mountainbiken, wielrennen, BMX, en ik keerde terug naar het fietsen omdat Simon Gerrans me daartoe aanzette… en, zomaar ineens was er een enorm gevoel van vreugde, het gevoel van vrijheid wanneer je gewoon niets anders kon doen. Ik bleef maar deze rondjes met hem doen en het wakkerde mijn passie voor fietsen opnieuw aan." Het was tijdens deze ritten dat Ben begon te herinneren aan zijn oorspronkelijke bedoelingen voor het oude C59-frame dat al meer dan drie jaar stof lag te verzamelen.

PROCES

Maar eerst was wat schuren vereist. "Ik weet niet hoeveel je weet over het schuren van carbon of carbonframes, maar het is een moeizaam proces," legt Shewry uit. "De enige manier om die verf van die primer te krijgen is echt schuren. Je kunt het niet zandstralen, uiteraard, je kunt geen verfafbijtmiddelen gebruiken omdat dat het carbon zou aantasten, dus heb ik drie tot vier maanden alleen maar geschuurd." Een echte perfectionist, bleef Shewry doorgaan, stofmaskers vervangen en zijn handen laten rusten. "Het was een enorme klus," legt hij verder uit, "er zaten vier lagen verf op en een grondlaag. Dan was er een metallic groene verf, dan was er een zeer zeer dikke laag matte zwarte verf en een laklaag." Vies, uitputtend, handbevriezen werk, geeft een man toe die vertrouwd is met de eentonigheid en peesontsteking die gepaard gaat met talloze uren keukenvoorbereiding.

BRON

Shewry's eerste vondst was een ENVE SES 3.4 velgremwielset die "voor alle doeleinden eruitziet alsof ze zo van de plank komen." Niet vreemd aan het zoeken naar zeldzame of moeilijk te vinden ingrediënten, paste Ben zijn culinaire talent voor vasthoudendheid toe op zijn C59-opbouw. "Er zit vaardigheid in het koken, maar de echte vaardigheid voor mij zit in het vinden van de meest superieure producten, de meest ethische, de meest heerlijke, de meest duurzame; de lekkerste. In mijn keuken zijn er nul compromissen, en alles aan het zijn van een chef op het hoogste niveau gaat over het analyseren en onderzoeken van producten." In plaats van lokale boerenmarkten af te struinen, zocht Ben bij zijn lokale winkels en speurde het internet af naar gebruikte onderdelen, waarbij hij tientallen componenten afwees die niet volledig aan zijn criteria voldeden en ze terzijde gooide als half geopende oesters. Hoewel de fiets zou worden samengesteld uit gebruikte onderdelen, moest hij presteren alsof hij gloednieuw was. "Ik rij vrij hard, en ik wil het materiaal kunnen vertrouwen," zegt Ben, maar "ik ben erg kieskeurig over esthetiek; ik ben kieskeurig over de prestaties, en daarom koos ik voor ENVE vanwege zijn vorm en functie… het is het beste." Hoewel het een gebruikte fiets zou worden, moest hij rijden alsof hij zo uit de doos kwam.

ONTWERP

Maanden van planning en voorbereiding hadden Ben achtergelaten met een complete fiets aan gebruikte onderdelen. Op een ketting en trapas na had hij elk onderdeel weten te vinden dat hij nodig had om zijn blanco canvas te versieren; tot aan een opnieuw bekleed leren zadel en stuurlint dat hij vriend en lederkunstenaar Mick Peel van Busyman Bicycles had laten maken met het Colnago-klavertjelogo. Maar voordat hij de fiets kon samenstellen, moest Ben het frame schilderen. Hij had een aquarelkleurenpalet voor zijn project voor ogen: kleuren die van het frame afliepen en naadloos in elkaar overvloeiden, maar zelfs zonder veel ervaring als schilder wist hij dat aquarelverf geen optie was en hij begon te onderzoeken hoe hij het effect kon nabootsen. "Ik moest olieverf gebruiken, maar als je die dan in aquarelstijl probeert te schilderen is het onmogelijk," geeft hij toe. De eerste poging was een complete mislukking. Het culinaire equivalent van maanden besteden aan het voorbereiden van een banket, om het vervolgens van het bord te zien smelten terwijl het wordt geserveerd. Of het nu uit frustratie of wanhoop was, Ben zette zijn instincten opzij en probeerde het nog een keer en frustratie veranderde in geluk; "ik spoot de verf heel hard op het frame, als iemand iets weet van spuitlakken zou hij de verf nooit zo hard op het frame spuiten. Het was zo hard dat het liep, en daarna volgde ik het meteen met aceton en blies ik het grootste deel er zo af." Aceton wordt gebruikt om verf van oppervlakken te verwijderen, maar Ben ontdekte dat als hij het op precies het juiste moment aanbracht hij de kleuren kon mengen om de aquarelafwerking te bereiken die hij probeerde na te bootsen. Het werkte. Dus "deed hij het steeds opnieuw, honderden keren, waarbij hij de verf achternazat om al deze verschillende kleuren te mengen om deze look te krijgen; een beetje als verf maar het heeft eigenlijk veel verschillende kleuren zoals grijzen en een beetje abrikoos en een soort mauveachtige kleur."

Uiteindelijk, na twee weken van het herhalen van het moeizame proces, was Ben eindelijk tevreden met de resultaten en nuances die al deze vervlochten lagen hadden bijgedragen. De resultaten roepen beelden op van de zon die ondergaat bij een terugtrekkend tij, of de lagen gepigmenteerde aarde die blootliggen in een rivierbedding. Om het schilderproces af te ronden, wendde Ben zich opnieuw tot Peel om een subtiel Colnago-klavertje op het frame aan te brengen. Hij hield echter op met het afstemmen van zijn aangepaste lakwerk op de onderdelen. Toen hem gevraagd werd waarom hij ervoor koos om de ENVE-wielen, stuurpen en sturen in hun ruwe vorm te laten, zei hij dat het antwoord eenvoudig was; "ze zijn mooi zoals ze zijn, ze hebben eigenlijk niets nodig of hoeven verder verfraaid te worden omdat ze in de eerste plaats goed gemaakt zijn. Als ze niet goed gemaakt zijn, zou de noodzaak om ze te schilderen of iets anders te doen om te verbergen dat ze niet mooi zijn, noodzakelijk zijn, en dat is precies de parallel die ik trek met koken; kwaliteit raakt nooit uit de mode. Het is tijdloos." Weinig elementen zijn tijdlozer dan carbon.

Met zijn frame geschilderd en onderdelen verzameld, ging Ben terug om Dan te ontmoeten van het in Melbourne gevestigde Superbe Velo, van wie Shewry vertrouwt dat hij "een van de beste monteurs ter wereld is." Dan was de eerste persoon die Ben had benaderd voordat hij het project begon, wat geloofwaardigheid gaf aan de haalbaarheid van het hele concept, maar ondanks Dans advies had Ben een eerste röntgenfoto van het frame afgeslagen. Zou Dan tijdens het bouwproces structurele gebreken ontdekken? Maar uiteindelijk kwam het neer op één belangrijke vraag; hoe zou de fiets rijden? Na acht maanden te hebben gewijd aan schuren, schilderen en het verzamelen van zijn onderdelen, was Shewry verrassend ontspannen over zijn eerste rit, "het was een beetje een risico, maar uiteindelijk denk ik dat als hij niet goed reed ik het hele proces kon herhalen," lacht hij. Gelukkig voor Ben "reed hij gewoon prachtig," herinnerde hij zich van zijn eerste rit; "hij is snel, hij is responsief, maar hij is ook soepel en comfortabel… ik weet dat sommige mensen denken dat het een doodzonde is, maar ik heb een shim in geplaatst, puur voor wat meer comfort, en dat werkte heel goed uit." Eindelijk ging zijn wereld weer open. Waar ging hij naartoe voor zijn eerste rit nadat de vijf-kilometerquarantaine was opgeheven? Shewry vertrok voor een rit van vier uur ten oosten van Melbourne om de glooiende heuvels van de Dandenong-regio in Victoria te verkennen, "het is gewoon een prachtige plek om te rijden; struikgewas en bomen en rustige wegen en goede steile klimmen." Een passende reis voor een fiets die een nieuw leven heeft gevonden door de visie van een chef wiens carrière gewijd is aan het omzetten van uitstekende ingrediënten in verbluffende kunstwerken.