Mario Mola Q&A Deel 1: Hoogtestage, dominantie en nooit opgeven

De ITU World Triathlon Series is een ingewikkeld en bijzonder uitdagend seizoen. Van de acht rondes tellen alleen de beste vijf scores mee, waardoor de prioriteiten van atleten verschuiven. Het is niet genoeg om consistent te zijn; bovenaan de ranglijst staan vereist bovenaan de podiums staan. Bovendien telt de Grand Final 50% meer punten dan andere rondes, zodat men het zich niet kan veroorloven uitgeput aan te komen. Met andere woorden: een kampioen moet consequent uitblinken.

Mario Mola heeft bewezen de meester van de discipline te zijn. De dubbel ITU-wereldkampioen beleeft alweer een sensationeel seizoen (4e, 2e, 1e, 2e, 1e tot nu toe). Met zijn recente overwinning in Hamburg, Duitsland, zette hij zijn rivalen onder grote druk en legde hij één hand op een derde titel. We spraken met de sympathieke Spanjaard kort voor die race over zijn dominantie in de serie, trainingstages halverwege het seizoen en zijn enorme vermogen om terug te vechten.

Hoi Mario. Gefeliciteerd met uw fenomenale seizoen tot nu toe…
Ja, het is goed gegaan, ik kan niet klagen!

U heeft een enorme voorsprong in de puntenstand.
Haha! De eerste race was behoorlijk gek, in Abu Dhabi, vanwege de regen. Het Yas Marina F1-circuit was erg glad en er waren veel crashes, dus er zijn veel mensen die nog geen goede resultaten hebben gescoord voor de vijf die meetellen. Tot Montreal, de laatste van het reguliere seizoen, is het moeilijk om voorspellingen te doen en te weten hoe iedereen ervoor staat, maar ik ben uiteraard erg tevreden over hoe het tot nu toe is gegaan. Ik heb nog drie races, drie goede kansen om enkele van mijn andere resultaten te verbeteren. Dan moet je echt een goede finale rijden, anders kun je gemakkelijk worden ingehaald.

Dus u moet uw vorm daar heel zorgvuldig voor beheren, toch?
Ja, zo is het seizoen geworden. Tot 2008 was er één wereldkampioenschap, dus het was één race, één dag per jaar waarop je goed moest zijn om die titel na te streven. Nu gaat het erom trainingsbelasting aan te kunnen, blessurevrij te blijven… Er zijn bijvoorbeeld meerdere races vlak na elkaar en als je geblesseerd bent, mis je je kans om de vijf races te scoren. Het gaat erom zo dicht mogelijk bij 100% van je beste vorm te zijn.

Sinds 2013, toen de World Series mijn belangrijkste focus werd, heb ik het gevoel dat we goed werk hebben geleverd door gezond en consistent te blijven tijdens de acht maanden competitie. Dit geeft je de mogelijkheid om voor de titel te strijden. Je hebt echt overwinningen en podiumplaatsen nodig om die kans te krijgen.

We verwachten niet het hele jaar op 100% te zijn, maar zo goed mogelijk door het jaar heen en dan vooral in september. Het is makkelijk om energie tekort te komen en de finale te bereiken zonder die extra punch om het gewenste resultaat te halen. Die race is bijna als een wereldkampioenschap op zich, omdat het zo zwaar meetelt, dus je moet daar echt goed zijn.

Waar traint u momenteel?
We zijn in de bergen, in Font Romeau, Franse Pyreneeën (een topniveau atletiektrainingscentrum). We zijn eigenlijk in Les Angles, bij het meer, waar het iets vlakker is, dus het is veel aangenamer voor hardlopen en fietsen. Het weer is ook goed.

In het verleden hebben we getraind bij Banyoles, wat ook heel goed is voor het wielrennen, maar als je hierheen komt krijg je de extra inspanning van de hoogte. Voor ons maakt alleen al de mogelijkheid om 's nachts goed te slapen omdat het koeler is een groot verschil. Als je zo veel traint heb je echt rust nodig, anders kun je niet de ene zware week na de andere aan.

Welke faciliteiten heeft u daar tot uw beschikking?
We zwemmen in een 25 meter openluchtbad in Matemale, dat ze 's ochtends voor ons sluiten. We wisselen af tussen dat bad en het overdekte bad in Font Romeau, maar het is fijner om buiten te zijn omdat onze kamers vrij klein zijn! We zijn hier vier weken, dus het is een lange tijd om in een kamer van 10m2 te verblijven.

"Ik heb altijd hard moeten vechten op de fiets en het lopen moeten aanpakken zonder de frisste benen, maar als je wilt winnen moet je je werk doen omdat niemand anders het voor je doet"

Hoe vaak bent u daar?
Dat hangt af van het schema. De afgelopen vier jaar komen we hier voor minstens vier weken. Vorig jaar waren we hier bijna twee maanden met slechts één race tussendoor. Dit jaar gaan we een nieuwe plek proberen waar we nog nooit zijn geweest: Flagstaff, Arizona, in de VS. We hebben goede dingen gehoord en dachten het te bekijken voor de races in Canada.

Gaat u ooit naar echt grote hoogte?
Hier zitten we op 1.600 m en we trainen tot 2.000 m. Flagstaff ligt iets hoger, op 2.300 m. Dat hebben we nog nooit gedaan, dus we zullen zien hoe het gaat. Op 1.600 m gaat het wel, maar boven 1.800 m moet je oppassen om het aan het begin van het kamp niet te overdrijven. Als je jezelf in een put graaft, is het heel moeilijk om er weer uit te komen.

Vertel ons over uw comeback in Leeds.
Ik had daar een van mijn beste zwemonderdelen, maar ik maakte een fout – toen ik op mijn fiets sprong stootte ik mijn schoen uit het pedaal en moest ik stoppen om hem aan te doen, waardoor ik veel posities verloor. Ik ging van bijna top-10 uit het water naar een gevecht van 30 km op de fiets om de kopgroep te bereiken. Ik had het geluk dat ze niet echt samenwerkten en ik vond de extra energie en ook hulp in de groep om aan te sluiten. Daarna waren mijn hardloopbenen niet optimaal!

Ik ben eraan gewend om vanuit een achterstandspositie te moeten racen, omdat ik vroeger moeite had in het water. Zwemmen was mijn zwakste discipline. Hoewel ik heel hard werk om het te verbeteren, trainen anderen ook veel en verbeteren ze eveneens. Ik heb altijd hard moeten vechten op de fiets en het lopen moeten aanpakken zonder de frisste benen, maar als je wilt winnen moet je je werk doen omdat niemand anders het voor je doet.

Als je een fout maakt en je denkt dat je geen kans meer hebt, is het makkelijk te denken dat de race voorbij is. Ik moest de fout vergeten en me voorbereiden op een zeer zware fietsrit. Het parcours was heel veeleisend, behoorlijk technisch en in het centrum van een zeer heuvelachtige stad, ook al zag het er op tv niet zo uit. En het loopgedeelte was hetzelfde, dus het was een van de zwaarste wedstrijden die ik ooit heb gedaan. Door niet op te geven heeft het uiteindelijk zijn vruchten afgeworpen, dus ik ben blij met die tweede plaats en het is weer een goede score voor de serie.

Je weet nooit welke vijf races zullen meetellen, dus je probeert echt het beste uit elke race te halen. Het zag er niet goed uit na die wissel, maar het gaat erom hoe het eindigt. Het is menselijk om fouten te maken, je moet gewoon blijven werken. Soms is de race verloren en is het niet jouw dag, maar andere keren… Je moet gewoon tot het einde doorgaan, anders krijg je er achteraf spijt van.

In Hamburg deed Mola opnieuw een beroep op die nooit-opgeven-mentaliteit met opmerkelijk effect. Vanuit de 29e positie uit het water vocht hij hard om de voorsprong van drie samenwerkende koplopers terug te brengen tot 20 seconden in T2. Ongelooflijk genoeg, in een Sprintafstandswedstrijd met slechts een 5 km lange loop, haalde Mola de achterstand in en reed vervolgens rechtstreeks voorbij om solo te winnen. In zijn wedstrijdverslag schreef hij:

"Op de fiets gaf ik alles wat ik kon om te voorkomen dat de achterstand op de drie vluchters te groot werd. Ze werkten echter heel goed samen en hadden een voorsprong bij de tweede wissel, dus er was veel werk te doen tijdens het lopen.

"Ik ben heel blij met hoe de dingen tot nu toe gaan, maar ik weet uit ervaring van voorgaande jaren dat alles aan het einde wordt beslist. Ik ben gefocust op goed werken om in mijn beste vorm te kunnen aankomen in september."

In deel 2 van dit interview vertelt Mola ons over zijn Olympische hoop voor Tokio 2020 en het verschil dat ENVE-producten maken voor zijn wedstrijden en training.