Lost Coast met Sportful Adventure Squad
Tekst: Remi McManus
Foto's: Joel Sunderland en Justin Balog
Zo werd het terrein van de Lost Coast aan ons beschreven door een vriendelijke, oudere vrouw in het vliegtuig toen we vlogen naar het kleine maar toegankelijke vliegveld in Eureka, CA. Ruig is sindsdien niet alleen deze trip en dit terrein gaan beschrijven en definiëren, maar ook dit team. Het plan was eenvoudig: het team voor het eerst samenbrengen en de Lost Coast van Californië verkennen.
Maar Mousie, thou art no thy-lane,
In proving foresight may be vain:
The best laid schemes o' Mice an' Men
Gang aft agley,
An' lea'e us nought but grief an' pain,
For promis'd joy!
Fragment uit het gedicht "To A Mouse" uit 1785 van Robert Burns.
Dat klopt, gooi 5 mannen—welnu, 4 en 1 veganist—zonder kaarten of mobiel bereik, in een huurauto, met 3 fietsen, 15 camera's en 9 kg vlees, en je weet dat je in voor een geweldig Ruig Avontuur bent.
DAG 1
Het klimmen begon onmiddellijk, en binnen enkele minuten verloren we één fietser, terwijl een stoere fotograaf zich bij het grondteam voegde. De klim op Mattole Road—die ons vanuit Ferndale op weg naar Petrolia bracht—was heet, vochtig en steil. Het was al een slopende dag en we hadden slechts 25 minuten gefietst. Over de top van de bergkam genoten we van onze laatste dosis warme zonneschijn voor wat uiteindelijk dagen zou blijken te zijn. De volgende paar uur slingerend door de mist en "kaarsrecht" op en neer over Mattole Road voelde als een droom, als rijden door een sprookje. Rijdend in en uit de wolken werden we bij elke bocht getroffen door golven van kleurrijke wilde bloemen en eetbare planten; de geur van wilde venkel dreef vanuit de velden naar binnen.
DAG 2
De setting voor de rit van die dag was bijna mystiek, met met mos bedekte bomen en donkere hellingen bedekt met varens. Afdalen en beklimmen van de rotsachtige Briceland Thorn Road was als slingeren door een regenwoud gehuld in wolken. Overigens hadden we Planet of the Apes gekeken vóór deze rit.
De dag en de ervaring zouden alleen maar beter worden… terwijl we afdaalden naar de kliffen boven de zee, opende de weg zich en werden we getrakteerd op een prachtig uitzicht op de oceaan en een weide vol met een kudde elanden… bewaakt door adelaars, geen grap! Rijden over singletrack tussen de elanden terwijl je uitkijkt over Needle Rock in Sinkyone Wilderness State Park zal altijd worden herinnerd als een hoogtepunt van niet alleen dit avontuur, maar een hoogtepunt van het leven op 2 wielen. De zelfverzekerde kracht van deze prachtige dieren was zichtbaar terwijl ze rustig onze kant op keken.
Toen de groep zich hergroepeerde en genoot van een biertje, een broodje en een whisky, besloten we gezamenlijk dat we de dag niet konden afsluiten zonder een bezoek aan de Giants. De Redwoods van Humboldt County rijzen als torens op uit de humusrijke met varens begroeide grond en onttrekken het licht aan alle andere begroeiing. Door de smalle wegen rijden die omzoomd zijn door deze monsters doet je beseffen hoe klein we werkelijk zijn.
DAG 3
De Muur. Ik heb hem online door anderen zien aangeduid als "De Muur der Kampioenen." Goed, elke verdraaide weg aan de Lost Coast is een muur, maar waar Mattole Road de kustlijn ontmoet is er één klim die de bijnaam extra verdient. Een rechte klim van 500 meter met meer dan 20% stijgingspercentage brengt je boven Sugarloaf Island, waarna de weg naar rechts terugwijkt en nog kilometers lang blijft klimmen.
We hadden dagen gereden door de mariene laag en lage bewolking. Hoewel het gevoel stemmig en mooi was, was het team op zoek naar zonneschijn! Beginnend op Horse Mountain Road zouden we over Saddle Mountain naar Wilder Ridge Road rijden. Echter, een stuk van King Mountain Road bleek bijna te ruig voor de huurauto. Een waterovergang was zo diep en schuin dat we gedwongen waren een provisorische brug te bouwen en onze chauffeur {Steve, ook wel De Triatleet} er verbaal, emotioneel en fysiek overheen te duwen. Kort daarna realiseerden we ons dat dit kortere pad dat ons hoge hoogte, uitzichten en zonneschijn beloofde, in werkelijkheid een avontuurrijke schilderachtige route was.
Om onze dag af te sluiten en ons avontuur te beëindigen, brachten we de laatste momenten van daglicht door met het genieten van de zonsondergang vanaf een van de laatste resterende grindgedeelten van de originele Highway 1, net boven een van de mooiste boerderijen die je je kunt voorstellen, met een passend ruig kustlandschap in zicht.
De Lost Coast bood alles waar we naar op zoek waren, en misschien iets meer. Hoewel 3 dagen rijden ons voldoende tijd gaf om te verkennen, bleken de schijnbaar eindeloze en ruige wegen van de Lost Coast een waar paradijs te zijn voor wie op zoek is naar een uitdagende en onvergetelijke ontsnapping op 2 wielen.
