Achter het product — frameopslag
De ontwikkeling van carbonframes heeft een verbazingwekkend aantal nieuwe mogelijkheden geopend. Naast verbeterde rijkenmerken en een lager gewicht stellen ze ons in staat om het frame zelf als opslagcontainer te gebruiken door middel van unieke vormen. Een deur en een grendel op een buis van een fietsframe plaatsen is echter niet zo eenvoudig. Zoals bij elk project bij ENVE zochten we een oplossing die zowel elegant in functie als in esthetiek was, maar niet overdreven ingewikkeld in gebruik op het pad. Op dezelfde manier moest het kabelbeheer in deze opslagbuis dezelfde ethos volgen — elegant en niet overdreven complex.
De opslagoplossing
Als je ooit de luxe hebt gehad om een solide eikenhouten deur dicht te doen, of de grendel van een antieke auto hebt gevoeld, dan weet je hoeveel voldoening dat gevoel kan geven. Het gaat niet zozeer om het gewicht van de mechanismen, maar om hoe precies mechanisch ze aanvoelen en hoe goed ze in elkaar zitten. Net als bij beide voorbeelden geeft het grendelsysteem op onze opslagdeur datzelfde aangename gevoel. Er is een geruststellende, dieper resonerende 'klik' die je vertelt dat je lading veilig is.
Het oorspronkelijke leidende principe voor de ingenieur achter dit ontwerp, Scott Neperud, was: 'Maak het eenvoudig. Maak het robuust'.
Vanuit esthetisch oogpunt was Neperud bezig aan een zoektocht om iets te creëren dat zo weinig mogelijk ruimte inneemt en naadloos opgaat in het profiel van het onderroor.
"Ik was tamelijk ongezond geobsedeerd met het strak houden van alles aan de buis van de fiets en het verkrijgen van zoveel ruimte als redelijkerwijs mogelijk was, zonder dat het onderroor eruitziet als een python die net zijn prooi heeft ingeslikt", zegt Scott. "Het te laten opgaan in de fiets en nauwelijks zichtbaar van een afstand, zonder vreemde bult of uitsteeksels, was een hoge doelstelling die ik had. Maar tegelijkertijd moest de openingsbeweging vrijwel geen kans hebben om per ongeluk te gebeuren. Ik wilde geen apparaat dat tijdens een rit af kon vallen en je dag kon ruïneren", vervolgt hij.
Het testen van de onderdelen was slopend. Neperud en het team slaagden erin een test te ontwikkelen waarbij de fiets uitsluitend aan de deur zelf werd opgetild met meer dan 80 kg eraan bevestigd. Zodra ze een ontwerp hadden dat die belasting kon weerstaan, begonnen ze te kijken hoe het kon vastlopen. Voor de grendel zegt Scott: "Ik had een spuitfles vol supergeconcentrieerd extra-kleverig energiedrankpoeder. Ik spoot het mechanisme in met dat mengsel, trapte er wat zand en stof in en liet alles uitdrogen in de hete Utah-zomerzon. Dit herhaalden we elke paar uur, wekenlang. Dit leidde tot enkele aanpassingen en verfijningen die echt loonden op het vlak van duurzaamheid. Ik zeg niet dat je het niet kunt laten vastkleven, maar je moet er echt je best voor doen."
Al die revisies en tests resulteerden in het eindproduct en het patent dat u vandaag ziet op onze MOG en Fray fietsen. Het kostte iteratie na iteratie om een fietsfeature te creëren waar iedereen naar verwijst wanneer ze in contact komen met deze frames. "Ik heb zoiets als 40 iteraties van deuren en grendelsmechanismen doorgemaakt. Ik heb ook meerdere pagina's vol schetsen. Die zijn nog niet eens inclusief alle modellen die ik uiteindelijk heb herwerkt en overschreven — veel ideeën. Ik heb tot het bitterste einde gepusht voor zoveel mogelijke ontwerpwijzigingen. Hoewel dit vertraging veroorzaakte, was het de moeite waard omdat we uiteindelijk het ontwerp behoorlijk hebben genaild," besloot Scott.
De kabelbeheersingsoplossing
Hoewel gespen, clips, sloten en haken mechanisch en gerustststellend zijn, is het soms voldoende om te vertrouwen op stof en klittenband zelf. Productontwerper Navi Guerra vertelt ons meer: "Ik heb meerdere versies van stijve plastic of metalen clips ontworpen die in het frame geschroefd konden worden. Versie na versie werd ontworpen en getest, maar alles wat ik probeerde kampte met dezelfde problemen: ze waren niet gebruiksvriendelijk en bleven haken aan potentiële tassen of andere vracht die blindelings in de fiets worden gegooid op het pad."
Evenzo was het moeilijk om rekening te houden met de grote variatie aan kabeldiameters, gezien de vele verschillende manieren waarop iemand zijn MOG-gravelfiets kan configureren en samenstellen. Van gevlochten slangen met een diameter van 6 mm tot Di2-kabels met een diameter van minder dan 2 mm — alles moest worden meegenomen en compatibel zijn met dit systeem.
Gelukkig voor Navi was zijn eureka-moment vlakbij een naaimachine.
"Ik tekende een rechthoek met een krabbel in het midden en zei iets tegen Neperud in de trant van: 'Zou het niet grappig zijn als het gewoon een stukje stof met wat klittenband was?'. Meteen rende ik naar de naaimachine die we op dat moment in O&O hadden en maakte een paar prototypes met het neopreen en klittenband dat overgebleven was van het maken van de tassen. Ik bevestigde een stukje plakstrip op de achterkant en we waren al snel op weg met onze beste oplossing tot nu toe."
