Achterafwegen & zijpaden: Kailua Kona Hawaï
Het is een jaarlijkse traditie geworden dat we, als we naar het Big Island gaan voor de Ironman-wereldkampioenschappen, een dag op onze fietsen iets groots, uitdagends en geweldigs doen. Dit jaar zou geen uitzondering zijn. Na de beklimming van Mauna Kea, de vulkaan van meer dan 14.000 voet die 55 mijl klimt van Waikoloa Beach naar de kale maanlandschaptop vorig jaar, wilden we dit keer de boel afwisselen met nieuwe gezichten en onbekende wegen.
Terwijl de triathleten de straten rond Kona vulden tijdens hun laatste voorbereidingen, zou onze ontsnapping er een zijn waarbij we nauwelijks contact zouden hebben met andere fietsers, of wie dan ook. Na wat tijd op Google Earth te hebben doorgebracht hadden we een route die ons naar het meest noordelijke punt van het eiland en het stadje Hawi zou brengen, dat dient als keerpunt voor het Ironman-fietsparcours. Vanaf daar begon het avontuur; wat we op de achterafwegen en zijpaden zouden vinden was voor iedereen een raadsel.
Na het lavereld achter ons te hebben gelaten op de geleidelijke klim richting Hawi, was de begroeiing langs de Queen K een goede aanwijzing voor een gebied met zwaardere regenval en koelere temperaturen die verlichting boden van Kona's hitte en vochtigheid. Nooit degenen die een kans laten liggen om te genieten van een espresso en een hapje in een lokaal koffiehuis, was Hawi onze laatste kans om van zulke zaken te genieten voordat we het asfalt verlieten op zoek naar een unieke rijervaring. Een uur later hadden we gevonden wat we zochten – een ruig onverhard pad vol rotsen en sporen die ons naar de waterkant voerden. Rijden over de bovenkant van zes meter hoge kliffen met brekende golven beneden overtrof alles wat we ons ooit hadden voorgesteld dat deze rit zou bieden, en bovendien bood het de ideale gelegenheid om de veelzijdigheid van de SES 3.4 AR-wielen waarop we allen reden te bewijzen.
Toen we ons eenmaal hadden losgemaakt van de kliftoponverharde wegen, was het terug naar de zaak, want er was nog een klim van 3.000 voet naar de Kahola-top die bedwongen moest worden. Elk deel van de trapvormige klim voerde ons dieper het weelderige landschap in totdat we eindelijk de top bereikten die uitzicht bood op wat de gehele westkant van het eiland en Maui leek te zijn. Een afdaling van 15 mijl terug naar de Queen K stelde ons in staat de dag in totale gelukzaligheid te beëindigen en te laten bezinken wat we net hadden beleefd. Het rijhoogtepunt hield de rest van de week aan en hielp voltooien wat het beste Kona Ironman ooit voor ENVE zou worden.
Wat zal de Kona-rit van volgend jaar zijn? Dat is voor iedereen een raadsel.
