BWR-winnaar en coach Brian McCulloch deelt zijn Everesting-handleiding

Wanneer Brian McCulloch terugdenkt aan enkele van de grootste dagen die hij op de fiets heeft beleefd — waaronder deelname aan de Tour of Utah, de Tour of Taiwan, Unbound (voorheen DK200) en het winnen van de Belgian Waffle Ride in 2018 — kan geen van die dagen tippen aan wat hij zich in de komende dagen heeft voorgenomen als onderdeel van de Giddy Up Challenge. De 29.029 voet die Brian zal beklimmen om zijn Everesting-doel te voltooien, zal aanzienlijk groter zijn dan alles wat hij ooit eerder heeft gedaan. Als coach maakt die uitdaging hem alleen maar enthousiaster om zijn voedings- en trainingsplan te verfijnen, naast enkele uitrustingswijzigingen. Lees hoe Brian zijn grote dag aanpakt en wat iedereen kan leren van zijn denkproces.

Frameset: BMC Road Machine
Wielen: ENVE SES 3.4 AR
Banden: IRC Formula Tubeless 28c
Versnellingen: Shimano Dura-Ace 34/52 kettingbladen met een 11-32t cassette
Computer: Garmin Edge 520 met externe batterijback-up
Kleding: Big Wheel Coaching Edition VR7 jersey en bibs

Voeding/hydratatie: GQ-6 3:2:1 Hydration, Monster Hydro en water. SNAAK Bars, energierepen vol superfoods.

Echte voedingssnacks: Pindakaas- & geleiboterhammen, dadels, vijgenkoekjes en appeltaart. De klim die ik gebruik, Oak Glen, staat bekend om zijn appels en heerlijke appeltaart!

Breng je uitrustingswijzigingen aan voor je Everesting-poging?

Ja, ik heb geëxperimenteerd met een 34t binnenste kettingblad gecombineerd met een 52t buitenste ring op mijn Dura-Ace Power Meter-krukset. Hoewel dit geen officieel ondersteunde Shimano-combinatie is voor geoptimaliseerd schakelen, is het de compromis waard. Mijn weggedeelte is voldoende steil zodat het 34t kleine blad mijn gemiddelde cadans redelijk hoog houdt ondanks de diepe vermoeidheid die ik laat in de poging verwacht. Het 52t buitenste blad is belangrijk om zo snel mogelijk de heuvel af te komen.

Op welke klim ga je Everesten?

Oak Glen (onderste gedeelte), Redlands, Californië
Lengte: 4,35 mijl
Gemiddeld stijgingspercentage: 6%
Hoogteverschil: 1.354 voet

Ik gebruik een deel van de iconische Oak Glen-klim waarvan ik aan de voet woon. Het onderste gedeelte van de klim heeft een gemiddeld stijgingspercentage van 6%. Het is een zeer gelijkmatige en schilderachtige, maar veeleisende klim.

Waarom heb je voor deze specifieke klim gekozen?

Na het testen van verschillende klims in het gebied (vier om precies te zijn) is de klim vanaf de voet van Oak Glen tot ongeveer 2/3 van de weg omhoog het meest logisch. Hij heeft een brede berm, enkele beschaduwde sectoren, een gelijkmatig stijgingspercentage, parkeerplaatsen boven- en onderaan de klim, en veilige/gemakkelijke keerpunten. Bovendien heeft dit segment halverwege de klim een toilet/waterhalte, waardoor het eenvoudig is om uitrusting of ondersteuning op drie punten te stationeren (begin, midden, einde) van het parcours.

Tot slot, en misschien wel het belangrijkste, is het begin van deze klim slechts 10 minuten rijden van mijn huis, wat betekent dat ik vanuit huis kan rijden, de dag op de fiets kan doorbrengen, het doel kan bereiken en meteen naar huis kan voor een douche en eten. Want iedereen weet dat eten het enige is waar ik na 29.029 voet klimmen aan zal denken!

Heb je een strategie in gedachten voor hoe je de uitdaging wilt aanpakken?

Ik heb wattdoelen en ruwe stijg-/daaltijden ingesteld op basis van trainingssessies die ik wil volgen. Ik ben me er echter terdege van bewust dat deze specifieke klim blootgesteld is en dat de wind dus waarschijnlijk zal draaien, van rugwind bij het klimmen 's ochtends (tegenwind bij het dalen) naar tegenwind bij het klimmen 's middags.

Dit kan problematisch zijn, omdat de klim met tegenwind komt op het moment dat ik het meest vermoeid zal zijn. Om dat te counteren werk ik aan pacestrategieën waarmee ik het grootste deel van het klimmen vroeg op de dag kan afwerken, zodat ik niet hoef te "haasten" of gestrest raak als de laatste paar klims aanzienlijk langzamer zijn door wind, hitte of vermoeidheid.

Heb je ooit eerder geEvereest?

Dit is mijn eerste poging tot Everesting, wat zowel opwindend als beangstigend is. Mijn grootste rit was 204 mijl met 21.000 voet klimmen in ongeveer 13 uur. Het was een brutale dag. Als ik aan deze uitdaging denk, is het misschien niet mijn grootste rit qua afstand, maar de pure werklast van de dag is ontmoedigend. Wat betreft energieverbruik (verbrande calorieën/geleverde inspanning) verwacht ik dat dit de zwaarste fietsrit is die ik ooit heb gedaan.

Een extra 9.000 voet klimmen lijkt misschien niet zo veel vergeleken met het totaal van 29.029 voet, maar procentueel gezien blijft nog 1/3 van de rit over om het doel te bereiken bovenop mijn vorige 'grootste rit'. En al dat klimmen doe je wanneer je het meest moe, warm en uitgedaagd door de wind bent.

Train je specifiek voor dit doel?

Ik woon aan de voet van de San Bernardino Mountains en klim regelmatig, maar ik heb gerichte kliminspanningen moeten toevoegen. In plaats van klims van een uur (of langer) te doen, heb ik de segmenten verkort en doe ik meer 'herhalingen' op klims van 10 tot 20 minuten om mijn klimsnelheid te verhogen.

Daarnaast voeg ik meer yoga (vinyasa flow) toe aan mijn routine buiten de fiets om mijn kern- en ondersteunende spieren goed te versterken, aangezien ik het grootste deel van de dag op de fiets zal zitten. Meer dan sterke benen heb ik een sterke kern nodig om mezelf te ondersteunen tijdens deze slopende inspanning.

Wat bracht je ertoe om hieraan deel te willen nemen?

Nu is een goed moment om in het zadel te stappen en iets episch te doen voor een goed doel. Ik hou van grote dagen op de fiets en Everesting is de volgende logische stap voor een duursporter zoals ik.

Wat verwacht je het moeilijkste deel van de dag te zijn?

Gedisciplineerd blijven in de hydratatie- en voedingsinname die nodig is om succesvol te zijn. Het is maar al te gemakkelijk om "in het werk van de dag te komen" en gewoon te trappen. Maar het gevaar is dat je energie tekortkomt of ernstige krampen krijgt die dan pauzes vereisen om te herstellen. Ik zie deze rit als "mijn weg door de dag eten", maar dat is veel gemakkelijker gezegd dan gedaan. Naarmate de inspanning van de dag voortduurt, is het verleidelijk om het eten en drinken op de vereiste momenten over te slaan.

Goed gevoed blijven ondanks vermoeidheid en verveling is een uitdaging waarmee elke Everester te maken krijgt!

Volg Brian McCulloch op Instagram en zie hoe zijn Everesting-poging verloopt, op @bmconbike