COMFORT VINDEN IN HET ONGEMAK VAN DK
Door Neil Shirley
Na 206 mijl en meer dan 12 uur in het zadel stond ik eindelijk aan de andere kant van de finishlijn van Unbound Gravel (voorheen DK200); de kant die betekende dat ik klaar was, dat het voorbij was. Geloof me als ik zeg dat de wens om die lijn over te steken urenlang voorop in mijn gedachten stond, maar eenmaal daar was het een definitief einde aan de maanden van voorbereiding en duizenden trainingsmijlen die me tot dit punt hadden gebracht. Er was een ontnuchterende tegenzin om te accepteren dat het voorbij was.
Ik stel me voor dat er velen waren die soortgelijke gevoelens hadden bij het bereiken van hun doel om te finishen na zoveel energie in DK te hebben gestoken. Wat nu? Voor mij zal ik, zodra de hersenmist van de 200+ mijl gravel door de uitdagende Flint Hills van Kansas is opgetrokken, beginnen met de planning voor volgend jaar en alles opnieuw doen en hopelijk een paar meer eerstejaars DK-renners meebrengen om het evenement zelf te beleven. Maar voordat ik mijn gedachten op de toekomst richt, volgt hier een terugblik op DK 2017.
1) Niemand doet het beter. Ik weet dat het een grote bewering is, maar in ieder geval naar mijn mening is het waar. Er is geen evenementenpromotionsbedrijf dat zich een weg naar binnen kan kopen en een evenement zoals DK kan organiseren. Het is van de grond af opgebouwd met steun van de gemeenschap gedurende het hele proces, en dat is de sfeer die het zo bijzonder maakt. Het neemt de stad Emporia over en de plaatselijke bevolking accepteert het niet alleen, ze omarmt het. Van de boerderijen op het parcours die borden maken om ons aan te moedigen, tot de duizenden plaatselijke bewoners bij de finish in het stadscentrum die ons toejuichen, de sfeer is zo goed als het maar kan.
2) Vind je grens. Dat is een van DK's officiële slogans, en het is verbazingwekkend hoeveel dat ter harte wordt genomen. Ik moet als eerste toegeven dat ik, na het grootste deel van mijn leven op een fiets te hebben doorgebracht, enigszins het contact was kwijtgeraakt met wat sommige renners moesten doorstaan om de finish te halen. Ik had verhalen gehoord van mensen die urenlang reden met lege batterijen in hun koplampen in pikkedonker, kilometers liepen vanwege een mechanisch defect, en doorzetten ondanks krampende spieren om de tijdslimiet van 21 uur te halen. Dit jaar wilde ik elk van de laatste renners ondersteunen terwijl ze over de finishlijn kwamen na werkelijk hun grens te hebben gevonden en overschreden. Om 2:59 uur kwamen Sharon Morejon en Robert Franklin in zicht en werden door een aantal overgebleven toeschouwers aangemoedigd alsof ze als eersten over de streep kwamen. Het was een emotioneel moment om beide renners op tijd te zien finishen om hun naam op de uitslag te krijgen. Die twee zijn de echte kampioenen van DK.
3) Kansas is niet vlak. Aan de westkust bestaat het veelvoorkomende misverstand dat Kansas vlak is. Dat klopt absoluut niet. Emporia grenst aan de Flint Hills, die gewoon aaneengesloten heuvels zijn die allemaal hun eigen klappen uitdelen. Er is geen knock-outklim zoals je die in de Sierra of Rocky Mountains zou vinden, maar het zijn de niet-aflatende lichaamsklappen van klimmetjes van twee minuten die de echte schade aanrichten en oplopen tot bijna 10.000 voet hoogteverschil bij de finish.
4) DK-gravel is onverbiddelijk. Dit is het enige gravelevenement waarbij ik mensen vertel de grootste banden te rijden die op hun fiets passen. Ruimte voor 38s? Rijd ze. 40s? Rijd ze. 42s? Rijd ze zeker. Vrijwel alles smaller dan 38 mm vraagt om problemen, en zelfs dan ben je slechts één vuursteensteen verwijderd van een gescheurde flank als je niet oppast. Ik had op miraculeuze wijze net iets meer dan 500 mijl DK-racing gereden voordat ik bij mijl 65 van dit jaar's evenement een lekke band kreeg. Als je bedenkt dat de vuursteen die de basis vormt voor de meeste wegen in het gebied vroeger door de inheemse Amerikanen werd gebruikt om pijlpunten te maken, kun je je voorstellen hoe onverbiddelijk het is voor banden. Zoals het gezegde "go big or go home" luidt, dat is alles wat je hoeft te onthouden als het gaat om bandkeuze.
5) Een plek bemachtigen in 2018 zal niet gemakkelijk zijn. DK zou beschouwd kunnen worden als een slachtoffer van zijn eigen succes. Nou, niet DK zozeer, maar eerder al degenen onder ons die een inschrijfplek voor volgend jaar willen bemachtigen. Gezien het feit dat de 2.200 plaatsen (voor de 200, 100 en 50 mijl) in enkele seconden waren uitverkocht, overweegt evenementsdirecteur Jim Cummins een loterijsysteem te gebruiken voor de toekomst. Of dat een eerlijker systeem is of niet, ik weet het niet, maar hoe dan ook is er een goede kans dat er voor 2018 een ander inschrijfproces zal zijn. Uiteraard zijn er andere manieren om toch een inschrijving te bemachtigen, zelfs als je er aanvankelijk naast grijpt, zoals de ENVE social media-wedstrijd waarbij ze twee inschrijvingen voor dit jaar's evenement weggaven.
