Conformiteit Breken in Utah's Tushar Mountains
Woorden van Neil Shirley
Iets meer dan drie uur van het ENVE-hoofdkantoor in Ogden, Utah, ligt de stad Beaver in de schaduw van de Tushar Mountains. Als je er op de snelweg voorbijreed, zou je er nauwelijks een tweede blik op werpen, tenzij je iets snel te eten nodig had of brandstof. Toch zijn de afgelopen zeven jaar, op het tweede weekend van juli, honderden wielrenners op de stad afgekomen voor één reden – Crusher In The Tushar.
Het verhaal begint in de herfst van 2010; Burke Swindlehurst was net gestopt na een succesvolle pro-wegwielrencarrière van 12 jaar en was op zoek naar zijn volgende uitdaging. Na zoveel jaren als professional te hebben gekoerst, waarbij renners geconfronteerd worden met een veelheid aan regels variërend van parcoursonwerp, het te gebruiken materiaal en zelfs wat er gedragen mag worden, besloot Burke een evenement te organiseren dat de meeste beperkingen elimineerde en renners van punt A naar punt B zou brengen, ongeacht het wegdek. Burke had geen idee dat het gravel- en gemengd-ondergrond-segment zo zou ontploffen, en dat zijn kleine evenement Crusher In The Tushar zou bijdragen aan het vormgeven van het segment en een hoeksteen zou worden op de kalender.
Hoewel het gravel- en gemengd-ondergrond-segment probeert de regels en beperkingen van het wegwielrennen te ontwijken, is het gemakkelijk om veel wortels terug te traceren naar pro racing, zoals het geval is met Crusher In The Tushar. Het was de zoektocht naar de zwaarste trainingsritten die Burke mogelijk kon vinden in zijn voorbereiding op evenementen zoals de Tour of the Gila in New Mexico die hem naar de wegen bracht waaruit de Crusher In The Tushar-route bestaat.
"Mijn geschiedenis met die wegen gaat eigenlijk terug tot midden jaren '90", zei Burke. "Ik wilde wat grote ritten doen op grote hoogte en wist een vriend van me over te halen voor een meerdaagse rit, dus begonnen we gewoon vanuit Logan, Utah te fietsen, met mijn geboorteplaats Beaver als eindbestemming, en probeerden onderweg zoveel mogelijk monsterklimmen mee te pakken."
De grootste uitdaging van de Crusher is de Col 'd Crush, een zwaar geribbelde onverharde klimweg die gemiddeld 8% bedraagt over meer dan vijf mijl en renners tot op 10.000 voet hoogte brengt. Hij komt laat in het parcours van 69 mijl en is altijd de bepalende factor voor wie bovenaan het podium staat bij de finish. Burke's eerste confrontatie met de klim vond plaats op dag drie van zijn meerdaagse rit.
"De rit culmineerde na drie dagen doordat we de 'Col 'd Crush' opreden vanuit de Piute Valley om Beaver te bereiken. We reden gewoon op standaard wegfietsen, met versnellingen typisch voor die tijd; een klein tandwiel van 39 tanden en een tandwiel van 23 tanden achteraan, samen met 23c wegbanden", legde Burke uit. "Te zeggen dat we het zwaar hadden op het steile en geribbelde gravel is een understatement!"
"Mijn vriend moest halverwege de klim opgeven en hield een passerende pickup aan om een lift naar boven te krijgen. Ik was zelf bijna gedwongen om meerdere keren te lopen, maar slaagde er uiteindelijk in de top te bereiken, alleen om mijn vriend slapend onder een boom te vinden met twee blikjes bier naast hem, grootmoedig nagelaten door de inzittenden van de pickup. Met een mix van zowel afschuw als verraad ontdekte ik dat beide blikjes leeg waren. "Nou ja, je deed er lang genoeg over en het was heet hier!", bood hij als verdediging aan. Van mijn kant volgde wat kleurrijke taal.
Ik zoog mistroostig aan een lege waterfles en we stegen opnieuw op en werkten ons omlaag over het gravel naar Beaver, maar niet voordat we elk een paar banden hadden geplakt om er te komen."
Het duurde nog een paar jaar voordat Burke opnieuw kennismaakte met de Tushar Mountains toen de Saturn Cycling Classic uit Colorado op de racekalender verscheen. De 140 mijl lange route van de Saturn Cycling Classic, van Boulder naar Breckenridge, omvatte de Guanella Pass, die destijds een onverharde beklimming en afdaling was. "Dat was het begin van mijn fascinatie met het rijden op onverharde wegen in de bergen op wegfietsen. Tijdens mijn training voor de Saturn Cycling Classic begon ik de punten te verbinden voor wat nu het Crusher-parcours is", herinnerde Burke zich.
Hoewel een wegfiets doorgaans niet de ideale keuze is voor de Crusher, mogen renners komen op welk materiaal dan ook waarvan ze denken dat het hen het beste past, ongeacht of het een mountainbike, gravelfiets of wegfiets is. "We hebben een motto bij de Crusher, en dat is dat je op een gegeven moment de verkeerde fiets zult hebben gekozen. Gezien de 60-40-verdeling tussen onverhard en asfalt zal welke fiets je ook meebrengt, voordelen hebben op sommige plaatsen en nadelen op andere. Dat is een deel van de aantrekkingskracht."
Soms weet je nooit waar één idee of één rit je naartoe zal brengen.
ENVE is trots een blijvende partner te zijn van Crusher In The Tushar.
