Conformiteit Breken in Utah's Tushar Mountains
Tekst door Neil Shirley
Iets meer dan drie uur van het ENVE-hoofdkantoor in Ogden, Utah, ligt het stadje Beaver in de schaduw van de Tushar Mountains. Als je er op de snelweg langsreed, zou je er nauwelijks een tweede gedachte aan wijden, tenzij je even snel iets wilde eten of tanken. Toch zijn er de afgelopen zeven jaar, elk jaar op het tweede weekend van juli, honderden wielrenners op het stadje afgereisd voor één reden: Crusher In The Tushar.
Het verhaal begint in de herfst van 2010: Burke Swindlehurst was net gestopt na een succesvolle pro-wielrencarrière van 12 jaar op de weg en was op zoek naar zijn volgende uitdaging. Na zo vele jaren te hebben gereden als prof, waarbij renners worden geconfronteerd met een veelheid aan regels op het gebied van parcoursonwerp, toegestane uitrusting en zelfs kleding, besloot Burke een evenement te organiseren dat de meeste beperkingen elimineerde en renners van punt A naar punt B zou brengen, ongeacht het wegdek. Burke had geen idee dat het gravel- en gemengd-ondergrond-segment zou ontploffen en zijn kleine evenement genaamd Crusher In The Tushar zou bijdragen aan het vormgeven van het segment en een hoeksteen van de kalender zou worden.
Hoe graag het gravel- en gemengd-ondergrond-segment ook de regels en beperkingen van het wegracen wil ontwijken, het is gemakkelijk om veel wortels terug te voeren op de pro-race, zoals het geval is met Crusher In The Tushar. Het was op zoek naar de zwaarste trainingsritten die Burke mogelijk kon vinden ter voorbereiding op evenementen zoals de Tour of the Gila in New Mexico, dat hem bracht naar de wegen die het Crusher In The Tushar-parcours vormen.
"Mijn geschiedenis met die wegen gaat eigenlijk terug tot midden jaren '90", zei Burke. "Ik wilde een aantal grote ritten op grote hoogte maken en slaagde erin een vriend van me over te halen om een meerdaagse rit te doen, dus begonnen we gewoon te fietsen vanuit Logan, Utah, met mijn geboorteplaats Beaver als eindbestemming, met als doel zoveel mogelijk monsterse klimmen onderweg te doen."
De grootste uitdaging van de Crusher is de Col 'd Crush, een zwaar gecorrugeerde onverharde klimweg met een gemiddeld stijgingspercentage van 8% over meer dan acht kilometer, waarbij renners tot 3.000 meter hoogte stijgen. Dit gedeelte komt laat in het parcours van 111 kilometer en is altijd de doorslaggevende factor voor wie bovenaan het podium staat bij de finish. Burkes eerste ontmoeting met de klim vond plaats op dag drie van zijn meerdaagse rit.
"De rit culmineerde na drie dagen met ons die de 'Col 'd Crush' opreden vanuit de Piute Valley om Beaver te bereiken. We reden gewoon op standaard racefietsen, met een versnelling die typisch was voor die tijd: een kleine ring van 39 tanden en een tandwiel van 23 tanden achter, samen met 23c racefietsbanden", legde Burke uit. "Om te zeggen dat we moeite hadden op het steile en gecorrugeerde grind is een understatement!
"Mijn vriend moest halverwege de klim opgeven en wuifde een passerende pick-up aan om een lift naar de top te krijgen. Ik was meerdere keren bijna gedwongen te gaan lopen, maar slaagde er uiteindelijk in om de top te bereiken, alleen om mijn maat slapend onder een boom te vinden met twee blikjes bier naast hem, grootmoedig nagelaten door de inzittenden van de pick-up. Het was met een mengeling van afschuw en verraad dat ik ontdekte dat beide blikjes leeg waren. "Nou, je had er lang genoeg over gedaan en het was hier warm!", bood hij als verdediging. Daarna volgden van mijn kant enkele kleurrijke woorden.
Ik zoog ruefvol aan een leeg waterflesje en we gingen weer op de fiets en werkten ons weg naar beneden over het grind richting Beaver, maar niet voordat we elk een paar banden hadden geplakt om er te komen."
Het was pas een paar jaar later dat Burke opnieuw kennismaakte met de Tushar Mountains toen de Saturn Cycling Classic uit Colorado op de racekalender verscheen. De 140 mijl lange route van de Saturn Cycling Classic, van Boulder naar Breckenridge, omvatte Guanella Pass, dat destijds een onverharde klim en afdaling was. "Dat was het begin van mijn fascinatie voor het rijden op onverharde wegen in de bergen op racefietsen. Tijdens de training voor de Saturn Cycling Classic ben ik de punten gaan verbinden voor wat nu het Crusher-parcours is", herinnerde Burke zich.
Hoewel een racefiets normaal gesproken niet de ideale keuze is voor de Crusher, mogen renners verschijnen op welk materiaal dan ook waarvan ze denken dat het het beste bij hen past, ongeacht of het een mountainbike, gravelbike of racefiets is. "We hebben een motto bij de Crusher, en dat is: op een gegeven moment heb je de verkeerde fiets gekozen. Gezien het een 60-40 verdeling is tussen onverhard en verhard, heeft welke fiets je ook meeneemt ergens voordelen en elders nadelen. Dat is een deel van de aantrekkingskracht."
Soms weet je nooit echt waar één idee of één rit je naartoe brengt.
ENVE is trots partner te zijn van Crusher In The Tushar.
