Dimension Data-baas Doug Ryder ontvouwt zijn grote visie

Op de Tour de France hadden we het genoegen om te zitten met Doug Ryder, teamprincipaal van Dimension Data, voor een lang gesprek over het seizoen van het team en zijn toekomstige doelen. Nu, met de aankondiging van de team over de aanwerving van Louis Meintjes, kunnen we eindelijk het enorm spannende nieuwe doel van de ploeg onthullen: de overwinning in een grote ronde. Meintjes reed eerder voor het team tijdens de seizoenen 2013-2015. Hij is een uitstekende klimmer maar ook geen slapjanus in een tijdrit. Hij eindigde 8e in de Tour de France van dit jaar en tweede in de witte truidcompetitie voor de beste jongere renner, gelijk aan zijn resultaten van 2016 en verder zijn potentieel onderstrepend.

Ryder's is altijd een ambitieuze ploeg geweest, die eerst streefde naar de status van professioneel continentaal team, dan een uitnodiging voor een grote ronde, de Tour de France, en opname in de elite van de WorldTour, terwijl de aandacht werd verdeeld tussen raceresultaten en het verhogen van zowel de bekendheid als de fondsen voor het Qhubeka-goed doel. Elke stap leek aanvankelijk onbereikbaar, maar nu staan ze als een van de meest winnende teams in de WorldTour en als overwinnaars van maar liefst zeven etappes in de Tour de France uit slechts drie deelnames. Toch werden we verrast toen we Ryder's visie voor de komende drie jaar hoorden.

Onze droom nu is de Tour de France winnen met een Afrikaanse renner.
Dit team werd gebouwd op een droom, de droom om een Afrikaans team naar de Tour de France te brengen, en dat hebben we gedaan, dus wat is de volgende stap? Onze droom nu is in 2020 op het podium te staan in een grote ronde met een Afrikaanse renner, daarna de Tour de France te winnen, en dat plannen we vandaag. Als dat gebeurt, zal het uitzonderlijk zijn. Het zal het Afrikaanse continent mobiliseren. We hebben een plan en Louis is onze renner. Er is nog veel te doen, maar het zal allemaal evolueren in de komende drie jaar.

Nicholas Dlamini wordt de eerste zwarte Zuid-Afrikaan in de Tour de France en dat zal groot nieuws zijn.
Afrikaans talent ontwikkelen kost tijd. We doen enorm veel via het Qhubeka-goed doel door mensen op fietsen te mobiliseren, en dat is het begin. Hoeveel junioren en U23's zijn er? Niet veel. Maar in de Baby Giro, met de beste U23's ter wereld, won een Rwandese renner van ons Continental-team, Joseph Areruya, een 21-jarige jongen, een etappe. In de Baby Giro! Meen je dat? Heb je enig idee hoe zwaar die koers is? Hij is de eerste Rwandese renner ooit die een koers in Europa wint, en hij komt van de wieleracademie van Adrien Niyonshuti in Afrika. Adrien kent hem al sinds Joseph 10 jaar oud was. Vervolgens won Nicholas Dlamini het bergtruidje. Geweldig.

Onze kortetermijnfocus is Cavendish en de 35 Tour-etappeoverwinningen, want dat is een grote zaak.
Wanneer Cav het record van etappeoverwinningen van Eddy Merckx overtreft, zal het het grootste verhaal in de sport zijn, in alle sport. Hij zal alleen staan en nooit overtroffen worden. De exposure die dat zou brengen voor zijn persoonlijke zichtbaarheid, voor het goede doel, voor ons team en waar het voor staat, en voor onze partners, zou gewoon sensationeel zijn. Dus we zijn 100 procent toegewijd aan hem in 2018. Het is triest wat er dit jaar is gebeurd. Hij was ziek geweest maar had zijn zelfvertrouwen teruggekregen en als hij zo is, weet je dat hij goed gaat zijn.

Cavendish maakte indruk voordat hij ooit een rugnummer opspeldde.
Zodra hij tekende voor het team schoten de dagelijkse donaties aan het goede doel omhoog. Onze renners zaten op de teambus en keken gewoon naar hem, denkend: 'Mijn god, 150 raceoverwinningen in zijn carrière en hij zit op onze bus.' En ze wachtten, zelfs nu in deze koers, ze stonden op de bus en wachtten totdat hij binnenkwam en zijn zitplaats koos en pas dan gingen ze zitten. Er is enorm veel respect en dat is fantastisch, want ze zullen voor hem sterven en hij voor hen. De zichtbaarheid die Cav aan ons team geeft is fenomenaal. Vorig jaar droeg hij zijn eerste gele trui in de Tour de France, in 10 koersen. Ik bedoel, we deden dingen met hem die nog nooit eerder waren gebeurd.

Toen we in 2013 op dit niveau begonnen, werden we het Jamaicaanse bobsleeteam genoemd.
Dit team uit Afrika, zittend op de stoep, wat weten zij? En de arrogantie van de andere WorldTour-teameigenaren, die waren als 'Wat doe jij hier, maat? Er is geen plek voor jou.' Echt, het racisme en de vooroordelen tegenover onze renners waren ontzettend zwaar. Milaan-San Remo hielp zeker, toen Gerald Ciolek won in 2013, want dat gaf ons geloofwaardigheid. Maar wat de geloofwaardigheid echt bracht, was het aantrekken van sterke renners; Edvald Boasson Hagen was de eerste, daarna Steve Cummings. Cav slaat mensen in het peloton als ze iets zeggen of onze jongens aanraken. Plots merkten onze jongens dat ze extra ruimte hadden in het peloton. Voorheen werden ze met de ellebogen bewerkt, weggeduwd, naar achteren gestuurd… zo agressief. Je denkt misschien niet dat wielrennen op die manier een fysieke sport is, maar je zou het niet geloven. Als je vecht voor die ruimte, of voor een wiel, is het zwaar.

Het vrouwenwielrennen is geweldig geworden.
Ik denk dat elk WorldTour-team een vrouwenteam zou moeten hebben, en je kunt er een runnen voor €1 miljoen per jaar, maar een miljoen euro is een miljoen euro. Op dit moment, als ik nog een miljoen euro zou uitgeven bovenop de €650.000 die ik uitgeef aan het Continental-team en de €14 miljoen die ik uitgeef aan het WorldTour-team, zou ik een GC-renner kopen zodat ik over twee jaar nog kan bestaan. Want als ik vandaag een vrouwenteam opricht en ik besta over twee jaar niet meer, dan zijn het Conti-team, het WorldTour-team, het goede doel en het vrouwenteam allemaal gedaan, voorbij. Dus er moeten prioriteiten zijn.

We zijn uniek als team doordat we elke renner de kans geven om te winnen.
Als wielrenner, toen je de sport begon en een aantal dingen won, was dat de passie en de drijfveer. Dan word je professioneel en plotseling draait het niet meer om jou, maar om iemand anders en je wordt een functie in een systeem, niet een persoon in een team. We luisteren naar wat de renners willen bereiken en we proberen hen daarbij te helpen. In de Tour analyseren we elke etappe en kijken we naar de capaciteiten van elke renner en we targeten etappes samen met hen. We verkennen die etappes en we focussen erop.

In 2015, onze eerste Tour de France, gingen zeven van onze negen renners top-10 in etappes.
Als je top-10 gaat, ben je dicht bij de overwinning, je had een kans. De laatste twee etappes die Steve Cummings heeft gewonnen, in de Tour van '15 en '16, waren etappes die we voor hem hadden gepland. Denk eraan, als je iets plant in de sport en het werkt, is het zoiets als 'Wauw! Geweldig!' omdat het gaat om alle elementen die samenkomen en dat lukt niet altijd. Zelfs met Cavendish in 2016, toen iedereen dacht 'Ah, Cav zit in het team, dat betekent geen individuele kansen meer', gingen toch zes van onze negen renners top-10 in etappes.

Als ik iemand in de koers was, zou ik op de startlijn staan en kijken naar Steve's ketting.
Mensen beginnen te merken wanneer hij een etappe target, want we hebben deze CeramicSpeed-kettingen met een witte tefloncoating … Als ik aan het rijden was, zou ik kijken naar Steve's fiets en als die ketting erop zit, zou ik de hele dag aan zijn wiel vastgeplakt zitten. Sommige mensen weten dat natuurlijk en toch kunnen ze zijn wiel niet bijhouden, want als hij gaat, gaat hij echt.

We hebben al veel carrières nieuw leven ingeblazen in dit team.
Steve Cummings, Edvald Boasson Hagen, Cavendish… Cavendish won vorig jaar vier etappes in de Tour de France en drie jaar lang deed hij dat niet omdat hij zich niet gewaardeerd voelde. Een heel goede renner, een van de beste tijdrijders ter wereld, nam contact met me op aan het begin van dit jaar en kwam naar ons trainingskamp in Calpe in Spanje en wilde ons team vervoegen. Ik vroeg hem waarom en hij zei: "Ik heb in de sport nog onafgewerkte zaken en ik wil X, Y en Z doen, en de perceptie is dat jouw team luistert naar de renners en gelooft in hun dromen."

We willen Afrikaanse helden creëren om de fiets cool te maken.
Afrika is een continent van een miljard voetgangers. Waarom? Omdat het bezitten van een fiets betekent dat je te arm bent om een auto te bezitten, dus loop je liever. Het is een statussymbool, dus niemand rijdt op fietsen in Afrika. We willen mensen mobiel maken, kinderen naar school krijgen, op fietsen via het Qhubeka-goed doel. We werken samen met ASO en Frans tv en radio, want 330 miljoen mensen in Afrika spreken Frans en het grootste deel van Afrika heeft toegang tot een radio. Zo groeide wielrennen zo groot in Colombia, door Quintana en die jongens uit te zenden die de Giro d'Italia reden. Het verbond het hele land achter die jongens en ze zijn nu sterren.