EEN ECHT MICHIGAN CLASSIC: BARRY ROUBAIX 2022

Tekst door Alexey Vermeulen, foto's door Rob Meendering en Avery Stumm

Er is altijd iets bijzonders aan de eerste wedstrijd van het seizoen: een kans om jezelf te testen na een paar maanden training, je vrienden weer te zien, en het is allemaal beter als die wedstrijd thuis is! Dit jaar was de 13e editie van Barry Roubaix, een wedstrijd die 4000+ renners naar Hastings, Michigan trekt, 2 uur rijden van waar ik opgroeide, voor een steeds veranderende ervaring. Er zijn meerdere afstandsopties (18, 36, 62 en 100) waarbij het unieke aan deze wedstrijd is dat het 62-mijl evenement de "competitieve" afstand is. Het parcours slingert over glooiende heuvels door winderige velden en kan gemakkelijk worden verward met een Belgische Classic – zeker als je het weer in overweging neemt.

Na een warmere editie vorig jaar in oktober denk ik dat iedereen bezorgd was over hoe de parcourscondities zouden zijn naarmate de weersvoorspelling van 10 graden dichterbij kwam. Veel regen in de week voor de wedstrijd betekende dat de keuze van banden en kleding heel belangrijk zou zijn.

"Barry Roubaix is geen wedstrijd voor de vermoeide! Het is een snelle en furieuze sprint van 3 uur op gravel met een paar pittige technische momenten. Ik kijk er altijd naar uit om terug te komen naar dit Michigan Classic!"

Alexey Vermeulen

Na aankomst bij de start sneeuwde het, 29 graden (Fahrenheit) met wind van 20 mph. Ik haalde mijn startnummer op en dacht langzaam na over wat ik zou aantrekken terwijl ik in de auto zat met de verwarming op volle kracht. Bij koude temperaturen en wind is laagjes dragen altijd essentieel, zeker als je op volle kracht gaat racen. Ik begon met mijn benen, twijfelend tussen alleen embrocation of embrocation met beenwarmers, en besloot uiteindelijk voor het laatste na een wetenschappelijke test – ik stond een minuut buiten met blote benen: het was te KOUD! Na het aantrekken van wollen sokken, embrocation, bibs en beenwarmers, koos ik voor een lange mouwen basislaag (zwaar), een lichtgewicht trui en een lichtgewicht (wind/waterdicht) jack. Ik was klaar om te racen.

Op de startlijn bleef ik zo lang mogelijk in regenbroek en winterjack… rillen kost ook energie – voordat ik me uitkleedde en klaarmaakte om te racen. Zodra het fluitsignaal klonk duurde het ongeveer 10 minuten voordat het lichaam opwarmde en bloed naar mijn ledematen begon te pompen, maar ik was echt blij met hoe ik me had gekleed. De race begint wanneer je de eerste gravelweg oprijdt met een reeks glooiende heuvels die de groep beginnen uit te rekken. Voor je het weet ben je 13 mijl verder op een asfaltweg terwijl het peloton begint samen te zwermen en iedereen aan één ding denkt: SAGER Rd.

Ik kom Sager Road binnen als ongeveer 5e wiel… dit is meestal waar de eerste split plaatsvindt en ik wil niet hoeven achtervolgen. Ongeveer 4 minuten later komen we aan de andere kant uit met ongeveer 12 man; zoals verwacht wil niemand nu doorduwen, dus gaan we verder, maar het is een kwestie van tijd voordat de 2e groep op de weg ons inhaalt. Ik kijk even rond en stel vast wie mijn concurrentie is: Adam Roberge is hier, John Borstelmann, Lars Hallstrom en ook een paar mannen die ik niet persoonlijk ken, maar ik weet nu dat ze sterk zijn. Rond mijl 25 haalt de groep achter ons in – ik houd mijn oog op wie ik nodig heb en laat de rest gaan… je kunt niet alles achtervolgen en met een groep van meer dan 20 renners is het een kwestie van tijd voordat de winnende move valt.

Het duurde even, maar met nog ongeveer 7 mijl te gaan begon het elastiek te breken. We kwamen op een lang dwarswindsectie terecht terwijl groepen verder op de weg raakten voordat ze werden teruggehaald. Chase Wark gaat op een gedurfde solo-aanval en pakt op een gegeven moment meer dan 30 seconden voorsprong voordat hij langzaam wordt teruggehaald. Met nog ongeveer 4 mijl te gaan breekt het elastiek met Adam, John en ikzelf, samen met een late aansluiting van de sterke man, Lars. Het is al snel duidelijk dat als we dit allemaal doorzetten, de move naar de finish gaat – tactiek moet even wachten. We duwen door en bereiken de laatste bocht, een rechtsaf op een asfaltweg en nu kunnen we de finish zien. Deze momenten zijn altijd enigszins in slow-motion, maar uiteindelijk besluit Lars zijn hoofd naar beneden te doen en naar de finish te rijden met John, dan ik, dan Adam achter hem. Iedereen wacht op de laatste kans om te springen met zo'n lange klimfinish. Op 200m begint de race, en ik realiseer me snel wat ik nog over heb. Adam wint overtuigend met John die me op de streep klopt voor de 2e plaats. 3e is niet wat ik naartoe gekomen ben, maar het seizoen is officieel begonnen.

We sluiten de dag af door rond het vuur te staan en bij te praten met vrienden terwijl we wachten op de prijsuitreiking. Ik hou van fietsen racen, maar op de tweede plaats is dit mijn favoriete deel van de wedstrijd. Iedereen heeft zijn struggles, of een verhaal te vertellen en ik hou ervan dat we allemaal verschillende perspectieven kunnen hebben op hetzelfde parcours. Tot volgend jaar BR… bedankt dat je ons altijd herinnert aan wat het betekent om taai te zijn!

DE FIETS

Frame: 3T Exploro Racemax

Componenten: Shimano GRX 48/31 met 11/34 cassette

Wielen: ENVE 3.4 AR

Banden: Kenda 35mm Alluvium (AV30 voor 30% korting)

Afdichtingsmiddel: Orange Seal

Kleding: Pearl Izumi

Smeermiddel: Silca Super Secret Chain Coating

Voeding: The Feed (ik gebruikte Powerbar chews en Never Second 90carb mix)