Klapbanden,
De ultieme spelbreker

Je bent in de zone, vindt flow, bent afgeleid maar volledig afgestemd op je rit… Dan bam, velg en rots botsen, snijden door rubber onderweg naar hun ontmoeting, en laten zowel jou als je band leeg achter aan de kant van het parcours.

Dit beruchte type lekke band staat bekend als een kneeplekkage of slangebeet, en het treedt op wanneer je wiel met genoeg kracht iets raakt dat de luchtdruk in je band wordt overwonnen en de rand van de velg door het profiel en/of de kraag van de band snijdt, waardoor niet één maar twee gaten in je band ontstaan. Sinds het ontstaan van mountainbiken heeft de kneeplekkage onze sport geplaagd.

Het is een beetje vreemd dat, gezien de enorme ontwikkelingen in het mountainbiken gedurende de laatste 20 jaar, het probleem nog steeds bestaat. Je zou denken dat als de industrie enduro-fietsen kan maken die bergopwaarts bereden kunnen worden en carbon wielen die bergafwaarts geracet kunnen worden, kneeplekkages relatief eenvoudig op te lossen zouden zijn. Maar zoals we zullen zien, is het precies de snelle ontwikkeling van onze sport die ervoor heeft gezorgd dat de plaag telkens terugkeert, en ook waarom wij denken dat hij nu eindelijk zijn gelijke heeft gevonden.

DE TUBELESS-REVOLUTIE

Niet zo lang geleden werd een kneeplekkage gedefinieerd als het knijpen van een binnenband in de band. Eind jaren negentig werd tubeless mountainbikewiel- en bandentechnologie op de markt gebracht en tegen het midden van de jaren 2000 had de technologie binnenbanden teruggebracht tot de rol van redders in nood, alleen in te zetten bij noodgevallen langs het parcours. Tubeless-technologie bracht echte prestaties naar de mountainbike-ervaring en elimineerde vrijwel kneeplekkages en doorprikken als er bandendichtmiddel werd gebruikt.

Tubeless loste kneeplekkages in het begin van de jaren 2000 op om een paar redenen: ten eerste waren velgen vrijwel allemaal van aluminium, een relatief zacht materiaal; en ten tweede waren tubeless-banden destijds zwaar en robuust. Legering velgen hadden de neiging gemakkelijk te deuken en te buigen, wat betekende dat zware tubeless-banden over het algemeen ongedeerd bleven terwijl de velg vervorming opliep en er vaak niet meer in slaagde een betrouwbare afdichting te handhaven.

In diezelfde periode kwamen 29-inch wielen op de markt, maar sloegen ze langzaam aan. Hoewel het 29er-platform gemakkelijker over obstakels rolde, ging dat ten koste van gewicht, beperkte band- en velgopties en over het algemeen onvoldoende sterkte en stijfheid, wat allemaal resulteerde in matige rijkwaliteit.

DE HAAKLOZE REVOLUTIE

Eind jaren 2000 daagden we onszelf bij ENVE uit om een alledaags berijdbare carbon velg te maken. Tegen 2010 had ENVE bewezen dat carbon niet alleen haalbaar is voor mountainbiken, maar dat het het ultieme materiaal is voor mountainbikewielen vanwege het lage gewicht, de hoge sterkte en stijfheid.

In het eerste decennium van de 21e eeuw verschoof de prestatiestandaard van binnenbanden naar tubeless, van legering naar carbon, en van 26 naar 29"-wielen. Een tijdlang leek de kwaal van kneeplekkages permanent in remissie te zijn.

Maar naarmate rijders de grenzen bleven opzoeken, begonnen de beperkingen van de wiel- en bandensystemen zichtbaar te worden. Rijders en fabrikanten die het gewicht en de rijkwaliteit van UST-gecertificeerde tubeless-banden niet prettig vonden, begonnen te experimenteren met lichtere banden en dichtmiddel. Als carbon velgfabrikanten investeerden we fors in het verbeteren van het tubeless-systeem. We ontwikkelden en introduceerden haakloze ontwerpen met de M Series, waarmee we onvoorspelbaar luchtverlies uit de band elimineerden dat werd veroorzaakt door harde compressie of het nemen van bochten, waardoor de afdichting van de band werd verbroken en lucht uit de band kon 'boeren'. Tegelijkertijd probeerden we de sterkste en stijfste wielen beschikbaar te maken. Omdat Boost-afstand nog niet beschikbaar was, hielp een echt stijve velg de afwezigheid van geoptimaliseerde frame- en wielopbouwgeometrie te compenseren, vooral bij grotere wieldiameters. Het neveneffect was echter een rigide voorrand die banden enorm beschadigde. Zo keerde de kneeplekkage-epidemie met hernieuwde kracht terug, maar deze keer waren er geen binnenbanden bij betrokken, alleen banden.

INZETTEN EN ANDERE COMPROMISSEN

In de afgelopen jaren vonden fabrikanten en gedreven mountainbikers manieren om kneeplekkages te vermijden: zwaardere constructies verminderden bandschade en rijders reden op bewust hogere drukken, waarmee ze de rijkwaliteit compromitteerden om de epidemie te stuiten. Daarnaast is er een reeks producten die het beste samen te groeperen zijn als 'bandinzetten', variërend van eenvoudig tot complex, goedkope doe-het-zelf tot ontworpen en relatief duur, op de markt verschenen. Al deze inzetten bestaan om twee dingen te doen: kneeplekkages voorkomen en velgen beschermen tegen schade.

Hoewel hun bestaan prijzenswaardig is, is het toevoegen van 80-300 gram rotatiegewicht aan een carbon velg die met veel moeite is ontworpen om elk grammetje te besparen een harde noot om te kraken voor iedereen die de best mogelijke rijprestaties zoekt.

We begrijpen echter dat het voor velen de moeite waard is om genoegen te nemen met mindere rijkwaliteit, gewoon voor de gemoedsrust dat je inschrijfgeld voor de wedstrijd, je vrije dag en je kans op het podium niet worden verspild terwijl je aan de kant van het parcours zit te proberen een lekke band te repareren.

DE KOSTEN TELLEN

Om je een idee te geven van hoe groot het probleem van lekke banden is: een recent artikel gepubliceerd op Pinkbike wierp licht op de kosten van lekrijden. Het weet de epidemie aan verloren races, verspild geld en gecompromitteerde wielrencarrières. De slotverklaring van de auteur luidt: "Misschien kan iemand dit (lekke bandenprobleem) eindelijk eens en voor altijd oplossen, zodat we allemaal meer kunnen fietsen."

Dit is waar het werkelijk om gaat — rijtijd. Als je net als de meesten van ons bij ENVE bent, is tijd op de fiets kostbaar. We zijn wielrenners op zoek naar die ongrijpbare werk/leven/rij-balans, dus elke rit moet tellen. We willen dat elke rit de beste rit tot nu toe is. Piekeren over materiaaldefecten, lekke banden, reservebinnenbanden meenemen, pomp/opblazer, enz. — dat alles bemoeilijkt de ervaring. We willen gewoon rijden hoe, waar en wat we willen met volledig vertrouwen in onze uitrusting.

Anekdotisch: ik kreeg een paar weken geleden toestemming voor een vroege ochtendrit voordat ik vertrok naar de Eurobike vakbeurs. Ik kon niet meer opgewonden zijn om nog een laatste rit te maken voordat ik het vliegtuig nam naar het moederland. Vanwege recent rijdtesten dat we hadden uitgevoerd, was mijn fiets uitgerust met een paar niet-ENVE carbon wielen. In de voorgaande weken had ik gereden op de nieuwste M Series met zijn nieuwe anti-lekkage-technologie. Mijn rit van twee uur werd onderbroken toen ik na slechts 15 minuten mijn favoriete rotstuin binnenreed zoals ik weken lang op de nieuwe M Series had gedaan, maar ik kwam eruit in een douche van bandendichtmiddel en sissende lucht. De band was vernield, mijn broek was bespat met latex dichtmiddel en de tijd die ik liever rijdend had doorgebracht, werd verspild aan de kant van het parcours. Om zout in de wond te strooien moest ik voor de rest van de rit een binnenband gebruiken met een onaangenaam hoge druk die de rijervaring en de prestaties van mijn fiets echt aantastte. Wie heeft daar tijd en zin in? Ik niet.

NEVENSCH ADE

Kneeplekkages kunnen ook aanzienlijke nevenschade veroorzaken. Bij ENVE komen de meeste gebarsten, gechipt, gedeukte en gebroken velgen kort nadat een rijder een lekke band heeft gekregen en er niets dan het rubber zelf overblijft om de velg van de grond te beschermen. Het is in deze periode tussen het krijgen van een lekke band en het tot stilstand komen dat de meeste ENVE carbon velgen worden gebroken of beschadigd. Hoewel ENVE's levenslange beschermingsplan alle soorten rijdgerelateerde impactschade dekt, betekent het doorlopen van het garantieproces in de meeste gevallen tijd weg van de fiets. Het is je reserveoplossing, niet de remedie voor het probleem.

DE ENVE-WEG VOORUIT

Hoe kun je kneeplekkages het beste bestrijden? Als je bereid bent je rijervaring te compromitteren, kun je op hogere bandenspanning rijden, zware banden monteren, een of ander anti-lekkage-insert toevoegen, of gewoon langzaam en voorzichtig rijden. Geen van die opties klinkt ons leuk in de oren.

Bij ENVE geloven we niet in compromissen. We willen het allemaal: licht en sterk, stijf maar comfortabel, en bovendien willen we ook weerstand tegen kneeplekkages. Daarom hebben we de afgelopen twee jaar geïnvesteerd in een volledig herontwerp van de M Series-lijn van volledig carbon mountainbikewielen. De nieuwe M Series beschikt over twee innovatieve technologieën: de Wide Hookless Bead vermindert de kans op kneeplekkages voor parcours- en crosscountryrijders aanzienlijk; de andere, onze beschermende velgstrip, elimineert kneeplekkages volledig voor zwaartekrachttoepassingen waar ze het meest voorkomen.

Voor echt vertrouwen, echte opties en een rit zonder beperkingen.