Groter is beter in gravel - Alexey Vermeulen
Gravelkoersen heeft dit jaar een uitrustingstransformatie ondergaan, met name in de maat van de banden die door de toonaangevende renners worden gebruikt. Hoewel hetzelfde gebeurt in het wegwielrennen, zijn de redenen daarvoor enigszins verschillend. Op de weg zijn 28 mm-banden de norm, en in sommige gevallen tot 30 mm, zoals het geval was voor Tadej Pogačar in de Tour de France van dit jaar. Verminderde rolweerstand en betere handling zijn twee van de belangrijkste redenen voor de steeds toenemende breedte op de weg. Voor gravel zijn we in het afgelopen jaar gegaan van 40 tot 42 mm-banden als relatief standaard koersopstelling, naar renners die nu kiezen voor breedtes van 45 mm+ bij koersen zoals UNBOUND en SBT GRVL. Waarom worden gravelbanden zo groot in de pro-divisie? We vroegen Alexey Vermeulen naar de trend en de redenen erachter.
Wat drijft de trend van gravelbanden die vroeger werden gezien als 'adventure'-maten en nu de boventoon voeren in de grootste gravelevents?
De snelheden blijven toenemen aan de kop van de gravelkoers en er is meer diepgang dan ooit, waardoor het vrijwel onmogelijk is om een mechanisch probleem te hebben en toch nog invloed te hebben op de koers. Zo zien we steeds meer renners met grotere banden rijden om het risico op lekrijden beter te voorkomen (voornamelijk bij koersen die geen technische zones toestaan). Ik denk ook dat naarmate MTB-banden sneller worden, ze qua rolweerstand vergelijkbaar zijn met gravelbanden wanneer de parcoursen voor het grootste deel uit gravel bestaan.
Zullen bandenmaten blijven toenemen, of is het een situatie waarbij de limiet is bereikt en we ergens in het midden zullen uitkomen?
Ik denk dat bandenmaten bijna hun limiet hebben bereikt en we zullen veel nieuwe opties zien tussen 45 mm en 2,2". Eén ding om in gedachten te houden is dat bandenmaat sterk parcourafhankelijk is. De verwachte snelheid en de parcouromstandigheden zijn belangrijke factoren bij de bandenmaat. Wanneer je in een groep rijders rijdt die 20+ mph rijden, raak je vaak stenen zonder ze te zien. De hoeveelheid kracht die die impact creëert wanneer je vol gewicht op het zadel zit, is een groot verschil met iemand die die klap anticipeert en zijn gewicht van het zadel optilt. Je ziet veel meer lekke banden tijdens het koersen in de groep in vergelijking met iemand die hetzelfde parcours solo of op lagere snelheden rijdt.
Veel van de huidige gravelfietsen op de markt zijn beperkt in bandenclearance; hoe groot een factor is dat bij het instellen van de ideale koersopstelling?
De mogelijkheid hebben om vrijwel elke bandenmaat te rijden die ik wil, is ongelooflijk. De MOG's vermogen om banden tot 50 mm te passen, stelt me in staat om elke band/wiel-combinatie mee te nemen en te beslissen wat het beste is voor het parcours na een verkenningsrit. Ik vind het erg interessant dat sommige fietsen nog steeds worden gelanceerd met een maximale bandenclearance van 45 mm, aangezien dat al snel een beperkende factor zou zijn.
Nu de snelheden in gravelkoersen blijven toenemen, wat zijn de dingen waarop je let om je een voordeel te geven?
De rolweerstand van banden en aerodynamische voordelen van welke aard dan ook zullen blijven groeien. Daarna verwacht ik dat we manieren zullen zien om banden opgeblazen te houden, ongeacht wat je tegenkomt, en we zullen de versnellingsreeksen verder zien uitbreiden naarmate de parcoursen zo dynamisch blijven. We zien dezelfde kleding- en helmettechnologie als op de weg met skinsuits en aerohelmetten.
Kunnen al deze dingen ook voordeel opleveren voor de alledaagse gravelrijder die niet per se op het podium aast?
Ik denk van wel, uiteraard in mindere mate omdat veel renners niet dezelfde snelheid rijden, maar alles wat een capabelere fiets oplevert met grotere bandenclearance en creatieve oplossingen zoals opbergruimte in het frame, verbetert het rijplezier voor renners op elk niveau.
Je eindigde als 3e in de SBT GRVL met een gemiddelde snelheid van 21,5 mph over het parcours van 125 mijl met 11.600 ft aan hoogtemeters. Dat zijn vrijwel wegwielrensnelheden. Kun je je opstelling toelichten?
ENVE MOG, 2x Dura-Ace crank (52/34 - 11/34 cassette) gecombineerd met GRX 12-speed. Ik reed een 2,2" Kenda Rush voor met 26 psi en een 50 mm Kenda Prototype-band achter met 28 psi (vergelijkbaar met een Pathfinder). Deze waren gemonteerd op ENVE SES 3.4-wielen.
De laatste ronde van de Life Time Grand Prix is de Big Sugar, die berucht is om zijn rotsachtigheid. Wat verwacht je de ideale opstelling te zijn voor het parcours?
Omdat ik de laatste twee jaar lekke banden had, neig ik ernaar de MOG te veranderen in een monstertruck door 2,2"-banden te rijden op ENVE G23-wielen. Als er kans op regen is, zou ik iets naar beneden gaan in bandenmaat, omdat de 2,2" geen ruimte biedt voor modder of puin. Voor de aandrijflijn zou ik kiezen voor een 1x 52t of 50t x 10-51 om het volledige bereik te krijgen dat nodig is voor de steile beklimmingen en de snel te pedaleren secties.
