De voedingsuitdaging van de Ironman is echt de vierde discipline.
Het is erg moeilijk. Ik heb het in het verleden fout gedaan. Als je terugkijkt op je goede races zijn dat over het algemeen de races waarbij je het goed hebt gedaan en misschien heb je er tijdens de race niet echt bij stilgestaan — dat is zo'n beetje de definitie van je voeding goed aanpakken. Als je erover nadenkt of je er zorgen over maakt, heb je waarschijnlijk iets verkeerd gedaan.

Het begint twee of drie dagen voor de race.
Je kunt niet op racedag wakker worden met een volle maag of niet naar het toilet kunnen. Dat zal je dag op een bepaald moment verpesten, zelfs als je het pas halverwege de marathon voelt — als het komt, is het game over. Alles wat je inneemt, de hele dag moet worden overwogen. Je kijkt naar acht uur, waarschijnlijk 9000 kcal, en je kunt slechts ongeveer 350 kcal per uur vervangen, zelfs als je een sterke maag hebt. Dan gaat het erom de juiste dingen in te nemen die je kunt verdragen, want als één ding niet goed valt kun je daarna niets anders meer innemen. Op de marathon kun je alleen water en cola drinken en dat is niet goed als je leeg van de fiets komt.

We trainen specifiek om de spierglycogeen in onze benen te bewaren.
Dat heeft te maken met het feit dat we onze benen eigenlijk niet echt gebruiken bij het zwemmen. Je hebt je armen de rest van de dag niet nodig, dus die mogen uitgeput raken. Hopelijk ben je goed getraind en getapered zodat je glycogeenvoorraden vol zijn, en dan gaat het erom ze zo veel mogelijk aangevuld te houden. Je moet wel door het zwemmen heen komen, maar zodra je op de fiets zit is het niet gewoon een kwestie van drie gels naar binnen werken, want je bent net uit een zoutwaterzwemming gekomen en je zal ze binnen enkele seconden weer uitspuwen.

Het is een volledig plan, tot op precies wat je drinkt en wanneer.
Ik doe 20 minuten op water, dan neem ik de eerste gel, dan een stukje van een reep maar niet een hele, misschien met zout tabletten erbij als het warm is. Je moet ook weten wat er op de verzorgingsposten is — het heeft geen zin om door de eerste te rennen en twee bekers cola te nemen, want als je eenmaal cola neemt moet je die van bijna elk verzorgingspost nemen en dat kun je niet de hele marathon volhouden, dus je moet ervoor zorgen dat je het water of de isotone drank neemt.

Mijn coach zegt dat Ironman een denksport is, en dat klopt echt.
Je kunt het niet gewoon op spierkracht doen, je hoofd naar beneden en gaan. Je moet nadenken over je tempo, voeding, je volgende wissel… Je begrijpt de avond voor een Ironman hoeveel logistiek er in één wedstrijd gaat. Het is inmiddels vrij automatisch geworden, zeker bij een 70.3. Ik weet precies wat ik zal hebben en wanneer. Ironman vraagt nog steeds veel logistiek – je hebt drie tassen om voor te bereiden en twee ervan moet je de avond ervoor inleveren, maar het wordt wel comfortabeler. Ik heb nu bijna 40 Ironmans gedaan, dus ik heb een goed idee van wat ik doe. Je loopt je checklist door en doet het dan nog een keer. Je hoort verhalen van mensen die bij T2 aankomen en beseffen dat ze hun schoenen uit hun hardlooptas hebben gelaten, en je lacht, maar je kunt het ook begrijpen.

Dit zijn allemaal onderdelen van de uitdaging die mij tot de triatlon heeft aangetrokken.
Ik was vroeger een hardloper en dat was eenvoudig: je trekt je schoenen aan en je rent. Als het een wedstrijd is, speld je een nummer op en dat is ongeveer het enige verschil met trainen. Ik ben triatlon gaan doen en dat daagt je op elk vlak uit: lichamelijk uiteraard, maar ook mentaal vanwege de concentratie die vereist is, en zelfs emotioneel vanwege de hoogte- en dieptepunten die je de hele dag ervaart. Er is zoveel om goed te doen en ik denk niet dat ik het allemaal al goed doe. Als ik ooit Kona win, dan zal dat het moment zijn waarop ik alles goed heb gedaan.