Lost Coast met Sportful Adventure Squad
Tekst: Remi McManus
Foto's: Joel Sunderland en Justin Balog
Zo werd het terrein van de Lost Coast aan ons beschreven door een vriendelijke, oudere vrouw in het vliegtuig toen we landden op het kleine maar bereikbare vliegveld in Eureka, CA. "Rugged" is sindsdien niet alleen deze reis en dit terrein gaan beschrijven en definiëren, maar ook dit team. Het plan was eenvoudig: de groep voor het eerst samenbrengen en de Lost Coast van Californië verkennen.
But Mousie, thou art no thy-lane,
In proving foresight may be vain:
The best laid schemes o' Mice an' Men
Gang aft agley,
An' lea'e us nought but grief an' pain,
For promis'd joy!
Fragment uit het gedicht uit 1785 "To A Mouse" van Robert Burns.
Inderdaad, stuur 5 mannen—wel 4 en 1 veganist—zonder kaarten of mobiel bereik, in een huurauto, met 3 fietsen, 15 camera's en 20 pond vlees, en je weet dat je een ongelooflijk ruw avontuur tegemoet gaat.
DAG 1
Het klimmen begon meteen, en binnen enkele minuten verloren we één wielrenner, terwijl een stoere fotograaf zich bij het grondteam voegde. De klim via Mattole Road—die ons uit Ferndale leidde in de richting van Petrolia—was heet, vochtig en steil. Het was al een verwoestende dag en we hadden pas 25 minuten gefietst. Over de top van de bergrug genoten we van ons laatste portie warme zonneschijn voor wat uiteindelijk dagen zou duren. De volgende paar uur, slingerend door de mist en "kaarsrecht" op en neer over Mattole Road, voelde als een droom, als rijden door een sprookje. Terwijl we in en uit de wolken reden, werden we bij elke bocht verwelkomd door golven van kleurrijke wilde bloemen en eetbare planten; de geur van wilde venkel dreef vanuit de velden op ons af.
DAG 2
Het decor voor de rit van die dag was bijna mystiek, met mos bedekte bomen en donkere heuvelflanken bedekt met varens. Het afdalen en beklimmen van de rotsachtige Briceland Thorn Road was als het kronkelen door een regenwoud gehuld in wolken. Overigens hadden we vóór deze rit wel Planet of the Apes gekeken.
De dag en de ervaring zouden alleen maar beter worden… terwijl we afdaalden naar de kliffen boven de zee, opende de weg zich en werden we getrakteerd op een werkelijk adembenemend uitzicht op de oceaan en een weide gevuld met een kudde elanden… bewaakt door adelaars, geen grapje! Rijden op singletrack te midden van de elanden met uitzicht op Needle Rock in Sinkyone Wilderness State Park zal altijd herinnerd worden als een hoogtepunt, niet alleen van dit avontuur maar van het leven op 2 wielen. De zelfverzekerde kracht van deze prachtige dieren was duidelijk zichtbaar terwijl ze rustig onze kant op keken.
Terwijl de groep zich hergroepeerde en genoot van een biertje, een broodje en een whisky, besloten we gezamenlijk dat we de dag niet konden afsluiten zonder een bezoek aan de Reuzen. De Redwoods van Humboldt County rijzen als torens op uit de lossige, varenbedekte grond en ontnemen al het andere groen het licht. Door de smalle wegen te rijden die omzoomd zijn door deze monsters, besef je hoe werkelijk klein we zijn.
DAG 3
De Muur. Ik heb hem online door anderen zien aangeduid als "De Muur der Kampioenen." Oké, elke verdomde weg aan de Lost Coast is een muur, maar waar Mattole Road de kustlijn ontmoet, is er één klim die de bijnaam extra verdient. Een rechte klim van 500 meter met een stijging van meer dan 20% voert je omhoog boven Sugarloaf Island, waarna hij naar rechts zigzagt en nog kilometers lang doorklimmt.
We hadden dagenlang door de mariene mist en lage bewolking gereden. Hoewel de sfeer somber en prachtig was, was de groep op zoek naar zonneschijn! We begonnen op Horse Mountain Road en zouden via Saddle Mountain naar Wilder Ridge Road trekken. Een stuk van King Mountain Road bleek echter bijna te ruig voor de huurauto. Bij een wateroversteek die zo diep en schuin was dat we genoodzaakt waren een noodbrug te bouwen en onze chauffeur {Steve, aka The Triathlete} er verbaal, emotioneel en fysiek overheen te duwen. Kort daarna realiseerden we ons dat deze kortere route, die ons hoogte, uitzichten en zonneschijn beloofde, in werkelijkheid een avontuurlijke schilderachtige omweg was.
Om onze dag af te sluiten en ons avontuur te beëindigen, brachten we de laatste lichtminuten door met het genieten van de zonsondergang vanaf een van de laatste overgebleven grindgedeelten van de oorspronkelijke Highway 1, net boven een van de mooiste boerderijen die je je kunt voorstellen, met een passend ruige kustlijn in het zicht.
De Lost Coast bood alles waar we naar op zoek waren, en misschien zelfs iets meer. Hoewel drie rijdagen ons ruim de tijd gaven om te verkennen, bleken de ogenschijnlijk eindeloze en ruige wegen van de Lost Coast een echt paradijs voor wie op zoek is naar een uitdagende en onvergetelijke vlucht op 2 wielen.
